Login:
Wachtwoord:

Toen zeide Jezus tegen hem: ‘Of ik iets kan doen? Alles is mogelijk voor wie gelooft.’


2e getuigenis

Getuigenissen | 22/04/2010 | 01:08

Ik zelf kan als geen ander erover mee praten over het gepest zijn,als kind woonde ik een dorp in de Betuwe en men wist dan ook al snel wat er zich afspeelde bij mensen,zo ook dat mijn vader psychisch ziek was geworden,en daardoor gebeurde er dingen die voor een kind en ik was ook nog enigst kind ook niet fijn zijn,en dus bestempelde dat mijn schooltijd in het dorp,je word daardoor snel een eenling,kinderen weten dat je vader op sommige momenten in een psychiatrisch ziekenhuis verblijft en daar mijn moeder goede trouw was bezocht zij mijn vader elke dag,dat betekende elke dag met de trein want ze had geen rijbewijs,doordat ik dus enigst kind was moest ik dan ook mee,en kon ik niet naar school,maar de kinderen in het dorp pesten me dan ook vaak met de woorden van je pa is gek,je pa zit in het gekkenhuis,en dat komt dan hard aan en je word al snel erg bang en terug getrokken,de kinderen reden dan ook achter me aan en dat resulteerde dan ook vaak dat ik bij mensenzelfs vreemden aan de deur aanbelde en naar binnen vluchtte bij hen en dan mijn moeder belde en dat zei me dan kwam ophalen,na de lagere school periode ging ik naar de huishoudschool in een ander naburig dorp,maar omdat er heelaas ook meiden uit mijn dorp erheen gingen en ik soms niet op school was ging al snel de ronde waarom ik er dan niet was en ook daar gebeurde het dus als ik er wel was dat ik wederom werd uitgescholden voor je pa is gek en weer was daar mijn veilige plaats weg,en om die veilige plaats te creëren gaf ik de meiden dan ook vaak datgene waar ze me om vroegen om de lieve vrede te bewaren zodat ze dan toch me maar niet uitscholden,ik ben toch van deze school weggegaan en naar een zelfde school gegaan buiten de regio om van ons dorp in de hoop dat het daar beter zou worden niemand die wist daar van mijn vader af geen kinderen uit ons dorp daar,maar ja er moest toch uitgelegd worden waarom ik soms niet aanwezig dan was,dit werd door mijn moeder vertelt aan de directeur en dit zou dan onder hem blijven,maar hij vertelde het de klasse leraar en hij vertelde dit aan de kinderen,en wat gebeurde er ook daar werdt dus al snel me nageroepen dat ik een vader had die gek was en zeker toen mijn vader in het psychiatrisch ziekenhuis kwam in wolpheze want als je daar zat betekende dat je echt niet in orde was,daar mijn vader nog voor zijn ziekzijn ouderling was geweest van de Hervormde kerk in het dorp werd ik door mijn moeder naar de cathegesatie gestuurt,als je dan denkt dat de kinderen die daar ook kwamen zo lief en braaf waren nou dan had je het mooi mis,want was het afgelopen dan zorgde ik wel heel snel dat ik op mijn fiets zat en snel weer veilig thuis was dat men geen dingen naar me konden schreeuwen. Toen ik 15 was leerde ik Dik kennen en in het begin heb ik het gevoel gehad dat ik in hem een vaderfiguur had dit ook omdat Dik al 20 was ,dit groeide in de maanden erna in kriebeltjes en vlindertjes,en in het dorp wist men al snel dat die dochter van die een jongen had die echt niet toeliet dat men mij uitmaakte voor alles,dus vanaf toen liet men mij wel met rust en zeker als Dik mee was,toch bleef men op mij letten want toen wij trouwden in 1985 was het gehele dorp zowat uitgelopen en stond men bij het gemeentehuis te wachten zo van wat zal ze aan hebben hoe zullen ze eruit zien want ikwas toch nog steeds die dochter van die man uit hun dorp die nog steeds zo nu en dan in een psychiatrisch ziekenhuis werd opgenomen.

In december 1986 verhuizen we dan naar Lelystad welliswaar verhuisden mijn ouders met ons mee,maar hiero in Lelystad kon en mocht ik Jansje zijn ondanks dat mijn vader nog steeds zo is en vanuit Lelystad nu dan werd opgenomen in Ermelo,maar hiero was in Lelystad was en mocht ik mezelf zijn ik was wie ik mocht zijn Jansje,en de vrienden die we kregen doordat we inmiddels naar een Evangelische gemeente gingen reageerden van nou ja je vader is nou eenmaal zo dat is op de koop toe,maar jij en Dik zijn onze vrienden.
Heelaas is mijn moeder met wie ik een enorme band had overleden op 1 september 1998 wat een enorme klap voor me was aan hersenvlies-ontsteking en mis ik haar nog steeds elke dag, mijn vader ook al overleden op 3 maart 2003, het gemis om hem is een heel ander iets doordat ik niet de vader/dochterband met hem kon opbouwen zoals men die normaal wel heeft in een gezin of zoals ik dat nu dan zie met Dik en onze Erika en Anjella,niet dat ik niet van mijn vader hield hoor want ooh ja dat zeker wel maar hem missen zoals ik mijn moeder mis nee,tuurlijk voel ik me daar soms wel schuldig onder maar ik kan het niet veranderen. Soms is het moeilijk om de dingen uit mijn jeugd niet kan delen met een broer of zus want die mis je als kind zijnde niet maar wanneer men ouder word mis je dat toch wel.

Als ik niet mijn geloof had dan zou ik allang zijn ingestort door alles en tuurlijk zijn er momenten waarop de gedachten van het pesten weer in me terug komt,zeer zeker in de periode die ik nu ondervind met onze Johan die op zijn school erg gepest is,gelukkig is dit nu tot een oplossing gekomen met de school en gaat hij vanaf morgen weer beginnen er met een frisse nieuwe start,en hoop ik dat hij daar dan toch weer zijn veilige plek weet te vinden.

En als ik het dan weer eens moeilijk heb dan denk ik aan de woorden van mijn lijflied en wel Lied 429 uit de bundel Opwekking.

God wijst mij een weg,
Als ikzelf geen uitkomst zie,
Langs wegen die geen mens bedenk
Maakt Hij mij Zijn wil bekend
Hij geeft elke dag,
Nieuwe liefde, nieuwe kracht,
Als ik mijn hand in Zijn hand leg,
Wijst Hij mij de weg.

Hartelijke groet en Gods Zegen aan u en jullie allen.

Jansje.

<< Terug

Wouter zegt:

http://

22 april 2010 | 13:11

Citeer

@ Jansje,

Wat een krachtig getuigenis heb jij opgestuurd, onze hartelijke dank hiervoor dat je dit met alle bezoekers van onze website wilt delen. Ik weet zeker dat dit voor velen tot steun kan en zal zijn. Ook ben ik erg verheugd om te zien hoe krachtig God jouw heeft gemaakt en zie ik ook hoe geweldig je geniet van je fantastische gezin. Dit is iets wat wij jouw ook van harte gunnen.

Wees gezegend in de naam de namen, Koning Jezus.

Wouter Weistra

Monique kooistra zegt:

22 april 2010 | 13:48

Citeer

Lieve Jansje,

Wow! wat een grote God hebben we toch!!.. als ik zie hoe Hij je hier doorheen trekt!! Bijzonder om te lezen! wat dienen we toch een liefdevolle God!! halleluja! Ben zo dankbaar dat Hij als Papa voor Zijn kostbare kinderen zorgt en er altijd voor ons is. zo ook nu mogen we dat weer lezen in jouw getuigenis!
Dank dat je dit wilde delen! Dat God's liefde je mag vervullen tot overvloedens toe zodat je het ook weer uit kunt delen bid ik je toe!
Lieve groet en God's zegen,
Monique kooistra

Tsjerkje zegt:

22 april 2010 | 14:37

Citeer

Lieve Jansje,

Wat dapper dat je dit allemaal zo durft vertellen op internet.

Gepest worden is verschrikkelijk. Het is niet te beschrijven wat dat met je doet. Heel erg triest dat, in de tijd dat jij zo werd gepest, geen mens - geen docent heeft ingegrepen, integendeel. Ik hoop dat jouw zoon nu beter wordt geholpen.

Pesters weten niet wat ze doen. Kinderen zijn wreed. Helaas gebeurt dit ook onder volwassenen. Uit jaloezie? Omdat je anders bent? Of...

Blijf gericht op God, op Zijn Zoon Jezus... en gelukkig doe je dat ook. Hij is je Redder, je Verlosser. Alleen Hij weet wat je nodig hebt. Zoals je ook al schreef: wijst Hij jou een/DE weg.

Gods rijke zegen gewenst,
liefs en groeten van
Tjerkje Broersma

Wouter zegt:

http://

22 april 2010 | 15:06

Citeer

Lieve Jansje.

Wat moedig dat je je getuigenis met ons durft te delen. Ook nu lezen we weer dat God een ieder op het oog heeft en dat Hij een persoonlijke relatie met een ieder van ons wil.
We kennen jou en je gezin als een warme mensen, die voor God gaan. Prijs de Heer!
Ik bid jou/jullie Gods rijke zegen toe.


groeten en liefs, Anja

Bloemen meisje zegt:

22 april 2010 | 18:15

Citeer

Tranen biggelen even over mijn wangen
Herkenning en vooral dat stukje over pesten
Nu pas ervaar ik dat God ons toen al op het oog had
Kinderen zijn idd wreed ik ervaar het nog elke dag
Onze zoon is inmiddels al 19 en nog word hij verschopt en vertrapt door sommige leeftijd genoten.
Dan ben ik God dankbaar dat hij God in zijn Leven heeft aangenomen.
Jansje we zijn kinderen van de Allerhoogste Heer..
Ik wens jou en je geliefden Gods rijke Zegen toe
En hoop dat vele lezers door jou getuigenis aangeraakt mogen worden.
Warme Knuf van Bloemen meisje..

Jansje zegt:

22 april 2010 | 22:36

Citeer

Ik had al een tijd hierover zitten dubben van zal ik wel zal ik niet.

Ik heb in ieder geval niemand willen kwetsen ,want als ik dan lees dat Bloemenmeisje het erg moeilijk heb gehad met mijn verhaal vind ik het erg dat je heb moeten huilen erom.

Wens iedereen Gods onmisbare Zegen toe.

Liefs van mij Jansje.

Jansje zegt:

23 april 2010 | 01:27

Citeer

Hoi Tjerkske.

Aankomende 5 mei gaan we zelfs met het hele gezin naar mijn vroegere woonplaats, ik kom er wel vaker hoor omdat ik er nog 1 tante er heb wonen, maar 5 mei is wel nu speciaal daar,om de 5 jaar is er een echt groot feest dan met mooie bogen in elke straat en een optocht die begint om 10 uur smorgens en dat mis ik wel hier in Lelystad.
We hopen natuurlijk op mooi weer zodat we lekker bij mijn tante voor de deur kunnen zitten, en weet je ik hoop zo he dat er mensen zijn die me herkennen dan en dat ik dan mezelf kan laten zien zo van kijk dit is er geworden van die Jansje die jullie altijd zo moesten pesten, kijk eens wat ik heb een 6tal prachtkids en nog steeds bij dezelfde jongen/man en een aanstaande schoonzoon erbij. misschien is het niet goed om het zo te denken ik weet het niet maar dit is wel mijn gevoel en wat ik dan wil laten zien. (ik hoor vast wel hoe Wouter hierover denkt)

Omdat mijn tante sinds het overlijden van mijn ouders mij nog steeds de kerkbode's opstuur van de Hervormde kerk blijf ik met sommige dingen wel op de hoogte, tot mijn verbazing las ik nu een aantal maanden terug dat er iemand daar jeugd-ouderling was geworden de naam juist van de grootste pester van mij,ik kon het nauwelijks bevatten,maar weet je later dacht ik van God heeft het hem vergeven, en kinderen veranderen naarmate ze ouder/volwassen worden, dat zij ooit eens mijn oudste dochter Erika die ik toen ze 12 was ging wegbrengen naar het vrij zwemmen,en waarom zei ze me dat toen,wel elke vrijdag dat ze met haar vriendin ging vrij zwemmen wilde ze naar het zwembad in de wijk de Schoener en van het ene op het andere moment wilde ze naar het zwembad gaan in de stad,wat bleek een oud klasgenootje van de lagere school ging daarheen en ik had die jongen ooit in mijn leesgroepje gehad en berig dat tie was niet te kort toen,maar goed inderdaad wanneer kinderen ouder worden veranderen ze, want die jongen was een aardige en vriendelijke jongeman aan het worden,niet dat het nu haar verloofde is geworden hoor,maar toch he,kinderliefde toen.


Groetjes en liefs van mij.

Jansje.

ponny7 zegt:

30 april 2010 | 16:15

Citeer

op mijn 4e jaar ben ik mijn moeder verloren mijn vader bleef achter met 4 kinderen,waarvan ik de jongste was.
Mijn vader 38 jaar hertrouwde met het dienstmeisje van 16 jaar
Dat werd voor ons een ramp en heeft een diep litteken achter gelaten op mijn 2 broers en mijn zus.
Wij werden wel christelijk opgevoed dwz bidden bij het eten,christelijk school,cattegesatie,gedoopt op 1e kerstdag toen ik 6 weken oud was.
Maar op zondag naar de kerk gaan deed mijn vader niet meer omdat hij het druk had met zijn transsportbdrijf enz.
Dus las je wel je bijbel wat me als kind boeide!
Ook vond ik het fijn om de psalmen en gezangen te leren wat later op school goed van pas kwam.

Mijn jeugd is normaal verlopen dwz wel heel streng opgevoed,een pak slaag was in die tijd normaal dus dat heeft geen sporen achter gelaten.
Wel de geestelijke pijn want wat kan je anders verwachtten van een stiefmoeder die net zo oud was als mijn zus!!
Maar goed er werden in die loop der jaren nog heel wat kinderen beboren uit deze 2e moeder, nl 7 waarvan er 2 zijn overleden.
Dat heeft wel een diepe indruk op me gemaakt en ik heb daar nog steeds last van, dwz mijn moeder stierf op een zonnige dag toen een stiefzusje op mijn vaders verjaardag wat ook een warme dag was, hier kom ik later nog op terug!
Ik leerde mijn man kennen toen ik 16 jaar oud was en hij 15 dat gebeurde stiekem want ik mocht niet van mijn vader met jongens omgaan, dus ik had 2 jaar verkering toen ik het huis uitvluchte omdat ik het aan mijn vader vertelde.
Ik ben toen op kamer gaan wonen voor 2 jaar en daarna met mijn vriend gaan samen wonen toen ik een huisje kreeg.
In die tijd stond mijn geloof op een laag pitje dwz geen bijbel meer inkijken,wel dat je wist dat God bestond.
Later toen ik getrouwd was en er geen kinderen kwamen ben ik naar een specialist gegaan voor onderzoeken enz.dat was geen pretje,het was heel pijnlijk en dat duurde totaal 6 jaar toen het me teveel werd. ik had kunstmatige insiminaties ondergaan en dat lukte ook niet.
Toen ben ik in het uitgaans leven beland omdat mijn man graag wilde uitgaan met vrienden,kijk het is ook mijn keuze als je mee gaat maar...ik kon niet tegen laat naar bed gaan was snel moe dus..werd me voor gesteld om speed te gebruiken(harddrugs) wat me goed op de been hield.
Na weekenden stappen met softdrugs harddrugs enz glij je snel weg!Maar mijn man nog harder!
In die tijd had ik weer contackt met mijn pa en kwam daar thuis ook omdat ik met mijn stiefbroer veel uitging.
Mijn vader stimuleerde me om mijn rijbewijs te halen ipv roken enz,dus ik stopte met uitgaan en de drugs na 2 jaar gebruik.
Dat lukt me aardig en ik haalde mijn rijbewijs in 8 lessen.
Ondertussen heeft mijn man zelf een donor voorgesteld die een kind bij mij zou verwekken,wat gelukt is!
Ik ging ook weer op God vertrouwen toen ik zwanger was en wat me wel pijn deed is dat ik met mijn man een afspraak had dat niemand ervan afwist hoe dit is gegaan.
Dit was een belofte die wij aan elkaar hadden maar...met grote gevolgen, na de geboorte van mijn zoon kwam ik er achter dat Kor ondertussen drugs spoot.
Mijn wereld storte in want Kor en ik hadden afgesproken dat als ik een kind zou krijgen hij stopte met drugs en ik was zo naief omdat te geloven!
Nou ja er kwamen jaren van ellende,mishandelingen,ik was toen van plan om me dood te rijden met mijn zoon,maar wat ik niet door had was dat God dat voorkwam!
Ik liep bij een psycoloog die na vele gesprekken me voorstelde om eens een joint te roken voor de spanning.
Dit had hij niet tegen een dove gezegd en...dat werden 12 jaar nonstop roken iedere avond nadat mijn zoon op bed lag en Kor de hort op ging om te scoren.

Als ik terug lees in dagboekjes uit die tijd dan blijf ik God om hulp roepen,en Hij kwam mij te hulp!
in december 1986 kwam ik in een bioscoop wat ook een pinkstergemeent bleek te zijn.
Daar ben ik uiteindelijk tot bekering gekomen maar mijn blowen ging nog wel 4 jaar door tot..ik me zo ging schamen
Dat ik op 29-03-1992 echt stopte wat moeilijk was maar met de hulp van God lukte me dat,want vanaf die dag heb ik nooit meer gebruikt!
Kor mijn man ook maar hij bleef wel een onderhouds dosis methadon gebruiken tot zijn overlijden.
Er werd later nl CF (taaislijmziekte) geconstateerd iets waar je niet oud mee wordt!
Naarmate de jaren werd hij minder en moest ik hem gaan verzorgen dwz uitkleden, wassen,rolstoel uit en in de auto, enz.
dat vergde veel van me en hij waardeerde dat ook omdat hij me vergeving vroeg voor de vele slechte jaren met hem.
Kor geloofde en vertrouwde op God in alles en heeft ook jaren voor de stichting"Voorkom" gewerkt toen zijn gezondheid het nog toe liet.
Als je op een gegeven moment jaren niet meer de deur uit komt omdat Kor het niet meer kon opbrengen dan is dat heel moeilijk maar ik bleef op God vertrouwen en werd in alles gedragen in die zware tijd met ziekenhuis opnamens, wij zaten ondertussen al in een andere kerk de "Nazarener" in vlaardingen.
Wij hebben ons als 1e laten dopen iets wat niet mogelijk was in onze vorige kerk.
Uit eindelijk is Kor op 04-11-03 overleden na 38 jaar samen lief en leed te hebben gedeeld.
Ik ben mijn zoon kwijt geraakt iets wat net zo'n pijn doet als het overlijden van harry, hij is er achter gekomen dat hij een andere vader heeft,en ik ben nu de vieze slechte moeder in zijn ogen.
Het is te begrijpen dat ik een grote fout gemaakt heeft en zijn wereld ingestort is!
Je zal het maar horen dat je moeder geheimen voor zich houd terwijl we zo'n hechte band hadden.
Dit alles duurd nu 4 jaar dat hij het contackt verbroken heb.

Maar hierbij wil ik wel schrijven dat ondanks dit alles wat in mijn leven is gepasseerd God daar altijd was en is!
In de pijnlijkste periodes van mijn leven heb ik geschreeuwd om God,dacht wel eens waarom gebeuren deze dingen? niet wetende dat God met een ander plan al bezig was om mij te hulp te komen,dat zie je later pas achteraf.
Ik heb in mijn bijbelgroep geleerd om op Hem te blijven vertrouwen hoe moeilijk dat soms is maar ik weet wel dat na alles wat ik kwijt bent geraakt..weer mooie dingen ervoor terug heb ontvangen van God!
Ook ben ik niet bang meer als de zon schijnt want mooi weer gaf mij een onbehaaglijk gevoel ik werd er bang van, dat is een traumatische ervaring daar al de mensen die me lief waren ,moeder,vader,zus,broer,man zijn overleden toen de zon scheen,ja sorry ik weet dat het raar is maar God heeft dat ook weg genomen.

In een relatie heb ik geen zin en vertrouwen meer vandaar ik buddy bent geworden van een jongeman die ook CF heeft maar in heftige mate dus een andere mutatie.
Deze jongeman was katholiek en woond in Belgie had geen relatie met God maar is wel ondertussen 3 jaar geleden gedoopt in mijn kerk,vertrouwd in alles op zijn Vader onze God zit in onze bijbelgroep en...wat nog mooier is,toen hij alleen woonde in Belgie en ieder jaar 5 x opgenomen werd in het ziekenhuis voor infuus ivm longontstekingen en bacterien, is het sinds ik voor hem zorg(4 jaar) en wij in onze bijbelgroep voor hem bidden van 2x per jaar na 1x ziekenhuis opname gegaan.
De dokters staan versteld hoe goed hij er nu uit ziet voor een cf patient in Belgie noemen ze dat muco.
Dus wat ben ik dankbaar dat na het overlijden van Kor ik weer verder mocht gaan,waar ik gestopt was.
Medisch gezien zou deze jongeman van 29 jaar hooguit tussen de 30 en 35 jaar worden, maar wij blijven bidden dat bij God alles mogelijk is als...je maar blijft vertrouwen.

Wat ben ik blij dat ik nu een levende relatie met Hem mag hebben en dat Jezus mij vrijgekocht heeft met Zijn bloed!
Alles in Zijn handen leggen en mij laten leiden door Zijn Heilige Geest!
groet en zegen
yvonne
Plaats je bericht





Beveiliginscode