Na de oorlog, in1948, vond in Korea een verbazingwekkende gebeurtenis plaats, die later wereldwijd bekend werd.
Het was in die tijd een politiek zeer onrustige tijd.
De Dominee Son woonde met zijn familie in de stad Soonchun, die in de herfst van 1948 door communistische querrilla’s ingenomen en gedurende enige dagen bestuurd werd. Een aantal politici en vooraanstaande mannen werden zonder aarzeling doodgeschoten.
De hat van de communistentegen de christenen was zo groot dat zij uiteindelijkde beide zonen van dominee Son, die openlijk christen waren, door een executie uit de weg ruimden.
Als eerste werd de oudste zoon geblinddoekt en toen zijn jongere broer vroeg om in zijn plaats te mogen sterven, werd ook hij doodgeschoten.’ Dood hem! Hij is nog erger dan zijn broer!’ had de communistische studentenleider gebruld.
Maar de opstand hield nauwelijks langer dan een week stand.

Het regeringsleger werd naar Soon-chun gestuurd en toen veranderde de situatie.
Nu werden degenen vervolgd en opgepakt die aan de opstand deelgenomen hadden. Onder hen was ook de jongeman die meegedaan had aan het doden van de beide jonge christenen.
Dominee Son hoorde ervan. Welke reactie zou je in zo’n situatie van de vader van de vemoorde jongens verwachten?
Wanneer hij zelf de moordenaar gedood had, was dat een uitdrukking van wraak geweest.
Ergens zou je dit wel kunnen begrijpen.

De executie van de moordenaars door het regeringsleger zou een zaak van rechtvaardeging zijn geweest.
‘Oog om oog, tand om tand…’ Dat verwacht ons rechtvaardigheidsgevoel.
Het zou ook denkbaar kunnen zijn dat de dominee zich had ingezet voor het omzetten van de doodstraf in levenslang. dat zou edelmoedig zijn geweest.

Vader Son reageerde echter heel anders. Hij stuurde zijn dertienjarige dochter RacheL en beval haar zo snel mogelijk de plaats van de executie op te zoeken en daar een verzoek in te dienen.
Rachel liep zo snel als ze kon en bracht het executiecommando een bericht dat alle aanwezigen ontstelde:
‘Mijn vader verzoekt mij dat degene die mijn broers gedood heeft[ hier trilde haar stem],niet gedood worden…’ Ze kon niet meer verder spreken, omdat de tranen haar in de ogen schoten. Het tweede verzoek van de dominee was of hij de moordenaar van zijn zoons mocht adopteren.
Men voldeed aan het verzoek en de moordenaar Chai-sun werd door de vader van degenen die hij vermoord had, geadopteerd en in zijn familie werd opgenomen.

Een bijna ongelooflijk – maar waar gebeurd – verhaal dat osn rechtsgevoel schokt.
Er was genade! Geen goedkoop artikel in de uitverkoop,geen aanbieding- een geschenk voor een moordenaar die het tegenovergestelde verdiend had….

Precies zo’n ongelooflijke kans biedt God elk mens aan. We zijn allemaal bewust of onbewust medeschuldig aan de dood van Zijn zoon Jezus Christus. Hij werd op Golgotha terechtgesteld vanwege onze zonden. En nu wil God ons graag adopteren, ons Zijn familie opnemen en ons tot zijn erfegnamen maken. dat is de onbegrijpelijke GENADE van God!

Bob Dylan heeft ook de ervaring met de genade van God in een liedje verwerkt….

SAVED……….

Ik was door de duivel verblind,
geboren en al geruineerd,
ijskoud en zo dood als een pier
reeds toen ik uit het moederlichaam kwam,
maar zijn genade heeft mijn aangeraakt,
Zijn woorden hebben mij genezen,
Zijn hand heeft mij bevrijd,
Zijn Geest heeft mij verzegeld.
En ik ben gered,
gered door het bloed van het Lam!
En ik ben zo blij, zo blij,
ik wil U eenvoudig bedanken, Heer!

Niemand kwam om mij te redden,
niemand waagde het !
Ik stond op het punt voorgoed ten onder te gaan,
maar door Zijn barmhartigheid
werd ik gespaard,
niet door daden,
maar door het geloof in Degene
die mij uitverkoren heeft.

Zo lang ben ik gekluisterd,
zo lang al ben ik geremd,
Maar ik ben gered,
gered door het bloed van het lam!
En ik ben zo blij, zo blij,
ik wilu eenvoedig bedanken, Heer!

bron:als God nu eens echt bestond