Allereest wil ik even zeggen dat ik dit een heel goed stuk vind en dat ik me kan voorstellen dat het voor christenen erg bemoedigend kan zijn! Mooi om te lezen!
Maar hier even de visie van een ex-christen: xp


[Zondag hadden we de vraag: Wat doe jij? Nu hebben we de vraag: Wie kies jij?
Eigenlijk staan die twee vragen heel dicht bij elkaar. Want als je kiest voor Jezus weet je ook wat je doet als er iemand in nood is, als iemand aangevallen wordt, als iemand gepest wordt. Maar dat kiezen is ook een vraag die je heel bewust moet doen.]

Ik vind dit een beetje raar wand het doe voor mij suggereren dat, als je niet in god gelooft en voor jezus hebt gekozen, je dus niet weet wat je moet doen...
En dat klopt niet in mijn ogen, of lees ik het verkeerd?

Ik ben vroeger heel erg gepest, weet ook hoe het is om in nood te zitten en ook wat het is om aangevallen te worden, zowel geestelijk als lichamelijk.
En omdat ik dát weet help ik mensen die in nood zijn, gepest worden, aangevallen worden en ik weet wat men elkaar allemaal nog niet meer aan kan doen....
Ik heb echt een onmogelijke hekel aan onrecht dus als ik het tegenkom probeer IK er gelijk wat mee te doen!

Ow en em, wat hebben jullie toch met dat woordje "moeten"? Er is een uitdrukking: "moeten doe je in de kerk" of: Je moet niks, je mág...!
Je MAG keuzes maken in je leven en dat is een heeel mooi goed, er zijn genoeg plekken op de wereld waar dat niet kan en/of mag, dus wees er dankbaar voor...!!!! :-)

[Denk je niet gauw: Ik leg maar niet uit dat Koning Jezus wel heeft bestaan want diegene heeft toch al zijn mening gevormd?
Denk je niet gauw: Nou dan praat ik wel niet meer over God als niemand het wil horen?]

Even een reactie van een níet christen (ikke dus ;-P) hierop:
Ja, ik heb mijn mening voor 80% al gevormd al ben ik zeker bereid te luisteren naar een ander en mijn visie misschien wat bij te stellen.
En idd. ik (en ik weet tóch wel vele niet christenen met mij) zitten NIET te wachten op een collega die zomaar over het geloof gaat beginnen. Het is best dat je vol bent over je geloof en dat je er vaak over wil praten, maar doe dat dan als men erom vráágt, al je het spontaan doet word vaak gezien als opdringerig en lastig en komt het tóch niet binnen.
Mijn advies zou zijn: niet doen! Al mensen god zoeken dan doen ze dat zelf wel, wacht rustig op de vraag en antwoord dan, maar antwoord niet alvast vóórdat de vraag is gesteld.

Vroeger, toen ik nog geloofde, had ik een bandje om: WWJD (what would Jezus do?) Dat was een vraag die je jezelf kon stellen als je niet wist hoe te handelen in een situatie. Ik vind dat een heel goed uitgangspunt, om eens te kijken hoe het nu eens te kijken hoe een ánder het zou doen.
Wand ik pas het nog steeds toe, maar dan niet met jezus, maar met mezelf, mijn ouders of soms gewoon de mens op zich...:

Wat zou hij/zij doen?

[En dan maken wij ons druk om een vriend die we kunnen kwijtraken?]
Ja dat is het ergste wat je kan overkomen, vrienden die bij je weggaan, om wat voor rede dan ook, dat is het meest klote wat er in je leven kan gebeuren.

[Want wie zijn leven verliest omwille van Hem die zal het behouden.]
Ik heb er nog verdrietig van en kwaad dat ik me zó erg heb gegeven dat ik zóveel dingen ben kwijtgeraakt dat er zoveel moois bij mij vandaan is gegaan toen ik me bekeerde tot het geloof????
Okkay, ik had een kuttijd op school, maar ik had óók een heel lief vriendje, waar ik, als ik niet had gelooft, nu nog mee gehad zou kunnen hebben en zowel toen en nu echt een héle toffe tijd mee had kunnen hebben!!!!!

[Waar ligt voor ons de grens van Jezus volgen? Is die door ons zelf vastgesteld op een grens die ons het beste uitkomt? Of is die grens vastgesteld door je liefde voor Hem? Een vraag om best eens bij stil te gaan staan.]
Dit is een héle mooie en goeie vraag voor degene die echt jezus willen volgen, vragen waar je over na moet denken en als je er goed over nadenkt weet je wat je echt wil!
Ik heb mezelf deze vragen ook gesteld, duidelijk en zorgvuldig en ik denk dat ik het andwoord niet neer hoef te zetten... ;-P

[Want regelmatig maken we ongemerkt keuzes die niet uit liefde voor Hem zijn gemaakt maar puur vanuit ons eigen denken, vanuit ons zwakke vlees!]
Kijk! En door die opmerking raakte ik de kluts kwijt in de gemeente en begon ik me minderwaardig te voelen, alwéér, net zoals op de middelbare....
Toen ik dat voor het eerst hoorde had ik zoiets van, dus ik heb het altijd verkeerd gedaan? ik moet mezelf echt compleet wegcijferen voor hem....? Nu weet ik wel dat het dát misschien niet letterlijk bedoeld werd, maar er word weldégelijk mee bedoeld dat ons eigen denken niet goed zou zijn en dát vind ik dus ook niet kloppen!
Wat is er mis met MIJN denken? Wat is er mis met mijn eigen wil...? Is het dan helemaal niet meer goed om zelf te denken? Mijn vlees is mischien zwak (al ben ik best wel stevig gebouwd xD) maar mijn geest is door alles wat ik heb meegemaakt súper sterk!
En zoiets kan iedreeen denken en voelen, als hij het zélf maar Wil!!!!

Iedereen beleeft het "ik zijn" weer anders dus daarom zijn de keuze voor 'wie jij kiest' ook allemaal heel verschillend...

De wereld is mooi!!!
Blessed be!

Lieve Sijtske,

Als ik je reactie zo lees dan lees ik echt een heel stuk bitterheid in je over de tijd dat je geloofde in Hem.
Dat is best heel heftig want ik krijg echt heel erg het gevoel dat er daar iets flink mis is gegaan. Het lijkt of je zo onderdrukt bent terwijl geloof je je juist vrijheid mag brengen. (ik zal proberen het woordje moeten te vermijden) Het geloof in Hem is juist helemaal geen moeten van dingen maar juist in vrijheid mogen leven. Ik zie het hier om me heen ook gebeuren, mensen gaan gebukt onder alle wetjes en regeltjes die door de mensen erbij bedacht zijn en nergens in de Bijbel weer te vinden zijn.
Het geloven in Hem is een werkelijk overgeven van jou aan Hem, maar dat wil niet zeggen dat je dan zelf niet meer bestaat! Juist wel, je mag dan leven zoals God het voor jou bedoeld heeft, en Hij heeft betere plannen met ons dan wie dan ook! En die plannen die Hij met ons heeft dat zijn geen plannen van gevangenschap, dat zijn plannen voor een goed leven voor ons!

Het is trouwens niet zo dat er bedoeld word dat mensen die Koning Jezus niet toelaten in hun leven er dan niet voor anderen zijn. Het is alleen zo bedoeld dat wanneer je Hem wel in je leven toelaat dat je dan gaat reageren zoals op je armbandje stond: WWJD. Het wordt dan een handelen puur vanuit je geloof en je gevoel samen.

Het praten over het geloof op je werk of op school is altijd best een heel moeilijk punt. Maar toch zijn daar ook manieren voor om daar op de juiste manier mee om te gaan. Ten eerste kun je je geloof ook voorleven voor je collega's en klasgenoten, soms wordt daar ook op gereageerd. Daarbij kun je gewoon al in je spraak laten merken wat het geloof door jou heen doet. En dan hoef je niet met hoogdravende zinnen aan te komen, maar gewoon een simpele opmerking kun je soms al mensenharten mee raken, misschien juist wel eerder dan met hoogdravende woorden. Want dat is waar de meesten juist mee afgeschrikt worden. En dan gaat die 20% van jouw ongevormde mening gauw gevormd worden. Ik hoop dus niet dat dat bij jou gaat gebeuren! Ik hoop en bid dat je die 20% mening o.a. hier op deze site kunt vormen, dat je in gaat zien dat geloven geen vreselijk moeten is, geen juk die je terneer drukt, maar dat je ziet dat het je juist opricht, dat je weet dat je door Hem rechtop door het leven mag gaan! Dat bid ik je in alle oprechtheid toe!

Liefs en Gods zegen,
Diana

Hoi Diana,
Niemand heeft mij verteld over wat ik wel en niet "mocht" dat heb ik allemaal zélf verzonnen omdat het toen voor mij niet goed was en niet bij het geloof hoorde....!
Zij hebben niet gezegd dat ik niet naar bepaalde muziek mocht luisteren, of geen vriendjes mocht hebben die niet geloofden, sterker nog, toen ik vertelde dat ik het had uitgemaakt, waren vele geschokt.
Maar ik kreeg toen wel weer de kriebels toe ze zijden dat ik hem had kunnen vertellen over god gedurende de relatie en dan had hij zich misschien bekeerd....
maar dat wilde ik zéker niet, hij was leuk zoals hij was en ik wilde hem niet op die manier zien veranderen....
Ik heb dus nooit regeltjes opgelegd gekregen, dat kwam uit mezelf en nee ook niet indirect.

Ik handel ook puur vanuit het geloof en liefde samen...
Het geloof in de Mens,mijn gevoel en de liefde, de liefde vanuit mijn hart.
Zal ik je eens wat zeggen? Ik vind zelfs dat je zónder geloof meer liefde kan verspreiden.
Wat heb je der nou aan als je gaat evangeliseren in ontwikkelingslanden? Mensen hebben geen god nodig, maar voedsel, onderdak, kleding én medicijnen! En natuurlijk een dosis liefde geborgenheid en het gevoel dat ze er mogen zijn, maar daar heb je in mijn ogen geen god voor nodig.
Zo, dit was ff off-topick maar ik moest het even kwijt....

Nu heb ik dan tóch een vraag aan jou, dat had ik eigenlijk ook al toen ik naar de gemeente ging...hoe kan je nu door jezelf laten zien dat je gelooft...?
ik ben daar toch nieuwsgierig naar.
eigenlijk past het een beetje bij het bovenstaande, je kan ook een hoop liefde aan mensen geven zónder het geloof!? ;-)
Vertel mij dat nu eens hoe jij dat ziet.

Je hebt lieve woorden en ik weet dat je alles oprecht meent, maar nogmaals, ik heb nooit regeltjes opgelecht gekregen. Ik deed het omdat ik vond dat het niet meer mocht en kon voor mij bij het geloof (al moet ik wel zeggen dat mijn gevoel dus heeele andere dingen zij, zie gastenboek)dus heb ik er afstand van gedaan.

Mischien trekt god wel "met zijn koorden van liefde"aan mij zodat ik misschien weer terug kom, ik weet het niet, misschien ooit. Maar weet je wat ik heb, dat die dat had moeten doen toen ik nog geloofde, voor hem wilde gaan! Ik geloof niet meer in "hogere machten" ik geloof in mezelf en de mensheid, alles wat je echt hoord, ruikt, voeld proeft en ziet met al je zintuigen, dat is waar ik voor ga!!!
Ik kan nu iig. mezelf zijn en echt doen en laten wat ik wil, zonder het gevoel te hebben dat ik iets "anders" had moeten doen, me schuldig over iets voel of men gevoel niet kwijt kan.
Tuurlijk, het gaat nu ook nog vaak klote, maar ik haal mezelf er altijd wel weer uit! daarom ben ik ook zo trots op mezelf als ik in de Spiegel kijk...! :D

Dank je voor je lieve woorden:)
Blesed Be!
Sijtske

Hoi Diana,
Niemand heeft mij verteld over wat ik wel en niet \"mocht\" dat heb ik allemaal zélf verzonnen omdat het toen voor mij niet goed was en niet bij het geloof hoorde....!
Zij hebben niet gezegd dat ik niet naar bepaalde muziek mocht luisteren, of geen vriendjes mocht hebben die niet geloofden, sterker nog, toen ik vertelde dat ik het had uitgemaakt, waren vele geschokt.
Maar ik kreeg toen wel weer de kriebels toe ze zijden dat ik hem had kunnen vertellen over god gedurende de relatie en dan had hij zich misschien bekeerd....
maar dat wilde ik zéker niet, hij was leuk zoals hij was en ik wilde hem niet op die manier zien veranderen....
Ik heb dus nooit regeltjes opgelegd gekregen, dat kwam uit mezelf en nee ook niet indirect.

Ik handel ook puur vanuit het geloof en liefde samen...
Het geloof in de Mens,mijn gevoel en de liefde, de liefde vanuit mijn hart.
Zal ik je eens wat zeggen? Ik vind zelfs dat je zónder geloof meer liefde kan verspreiden.
Wat heb je der nou aan als je gaat evangeliseren in ontwikkelingslanden? Mensen hebben geen god nodig, maar voedsel, onderdak, kleding én medicijnen! En natuurlijk een dosis liefde geborgenheid en het gevoel dat ze er mogen zijn, maar daar heb je in mijn ogen geen god voor nodig.
Zo, dit was ff off-topick maar ik moest het even kwijt....

Nu heb ik dan tóch een vraag aan jou, dat had ik eigenlijk ook al toen ik naar de gemeente ging...hoe kan je nu door jezelf laten zien dat je gelooft...?
ik ben daar toch nieuwsgierig naar.
eigenlijk past het een beetje bij het bovenstaande, je kan ook een hoop liefde aan mensen geven zónder het geloof!? ;-)
Vertel mij dat nu eens hoe jij dat ziet.

Je hebt lieve woorden en ik weet dat je alles oprecht meent, maar nogmaals, ik heb nooit regeltjes opgelecht gekregen. Ik deed het omdat ik vond dat het niet meer mocht en kon voor mij bij het geloof (al moet ik wel zeggen dat mijn gevoel dus heeele andere dingen zij, zie gastenboek)dus heb ik er afstand van gedaan.

Mischien trekt god wel \"met zijn koorden van liefde\"aan mij zodat ik misschien weer terug kom, ik weet het niet, misschien ooit. Maar weet je wat ik heb, dat die dat had moeten doen toen ik nog geloofde, voor hem wilde gaan! Ik geloof niet meer in \"hogere machten\" ik geloof in mezelf en de mensheid, alles wat je echt hoord, ruikt, voeld proeft en ziet met al je zintuigen, dat is waar ik voor ga!!!
Ik kan nu iig. mezelf zijn en echt doen en laten wat ik wil, zonder het gevoel te hebben dat ik iets \"anders\" had moeten doen, me schuldig over iets voel of men gevoel niet kwijt kan.
Tuurlijk, het gaat nu ook nog vaak klote, maar ik haal mezelf er altijd wel weer uit! daarom ben ik ook zo trots op mezelf als ik in de Spiegel kijk...! :D

Dank je voor je lieve woorden:)
Blesed Be!
Sijtske

Lieve Sytske,

Wat fijn ten eerste dat je al weer op de site te vinden was! Je zult er toch een reden voor hebben om hier weer te komen en daar ben ik blij om! Misschien zijn het al wel de koorden waar God aan trekt!

Dat ik het zo opvatte dat al die regeltjes je opgelegd waren komt omdat ik zelf uit een omgeving komt waar heel veel mensen nog gebukt gaan onder de zware last van de regeltjes van de kerk. Mensen leven hier bijna niet, ze zijn alleen maar bezig met het naleven van regeltjes en op te letten of een ander zich ook wel goed aan die regeltjes houdt. Vandaar dat ik dat ook zo van jou dacht. Maar ik denk dat jou geloof van toen wel parallellen met die regeltjes van de kerk. Ze zijn door jezelf je opgelegd net als bij die mensen door de kerk. Ze zijn niet weer te vinden in de Bijbel net als bij hun. Voor mijn gevoel, en ik kan er helemaal naast zitten hoor, was je daardoor zo gefocust op die regeltjes dat de blijdschap van God dicht bij je te voelen er niet was. En dat is nu eigenlijk gelijk precies het punt van jouw vraag aan mij: Hoe laat je door jezelf heen zien dat je geloofd? Want, en dan spreek ik voor mezelf hoor ik denk dat iedereen dat misschien weer op een andere manier beleefd, voor mijzelf laat ik het aan de buitenwereld zien door iedere keer te willen handelen zoals Koning Jezus het hier op aarde ook gedaan had. En ik ben met je eens dat doen mensen ook die niet geloven, maar toch gaat dat anders dan wanneer je wel geloofd. Voor mijzelf kan ik daar duidelijk verschil in zien, dit omdat ik pas sinds een jaar een levend geloof heb. Daarvoor was het dood en leefde ik eigenlijk ook gewoon volgens de vaste regeltjes. Je ging naar de kerk, je bid voor het eten, je dankt na het eten, je bid en dankt bij het opstaan en gaan slapen, maar vanuit mijn hart kwam het niet. En zo ging het vaak ook naar de buitenwereld toe, niet dat ik geen liefde in me had, zo bedoel ik het niet maar het was niet een handelen vanuit het liefde door willen geven van God. Sinds een dik jaar gaat dat heel anders, niet dat het dan altijd goed gaat hoor! Begrijp me goed ik ben en blijf ook maar gewoon een mens, een mens die fouten maakt en ook wel eens (regelmatig) verkeerd handelt. Maar hoe dieper je relatie met God wordt, hoe meer je na gaat denken van hoe je met je naaste om mag gaan. Er borrelt een liefde in je op voor anderen, een liefde die ook aan de buitenkant zichtbaar wordt. Eerder kroop ik weg in een hoekje, was altijd alleen met mijn eigen familie, maar naar mate Zijn liefde in mijn hart groeide kreeg ik meer contact met anderen waardoor die liefde vanuit je hart steeds meer gaat groeien en je het ook daadwerkelijk uit gaat stralen. (Nee ik ben echt niet een mens met altijd alleen maar een stralende lach op mijn gezicht, omdat iedereen wel zijn/haar dagen heeft dat hij minder goed in zijn vel zit) Verder heb je het nog over de ontwikkelingshulp. Ik denk dat je daar nog een oud beeld bij hebt van mensen die met de Bijbel onder de arm op pad gaan en dan de mensen met honger en dorst gaan vertellen waar ze het Levende Water kunnen vinden. Dat is een beeld wat al heel lang niet meer klopt. De mensen die naar die gebieden gaan om het Evangelie te verkondigen die doen daar vooral eerst praktische hulp. (Ook een manier om Gods liefde door je heen te laten zien!) Vaak duurt het heel lang voor ze echt daadwerkelijk Gods boodschap kunnen vertellen, dit omdat er in die landen vaak nog allerlei afgoden zijn en dat vaak moeilijk te doorbreken is. Door eerst praktische hulp te geven bouwen ze een vertrouwensband op, een band die steeds hechter zal worden en waardoor langzamerhand de mogelijkheid daar komt om van Gods liefde te vertellen. Pas hoorde ik van iemand die had daar 15 jaar voor nodig gehad om de eerste gemeente in dat dorpje te stichten, heel lang, maar wat geweldig als mensen zolang door willen gaan voor Hem! Dus door die praktische hulp geven ze die mensen ook geborgenheid, veiligheid, een gevoel wat ze vaak niet kennen. Eigenlijk is dat al de grond rijp maken voor de zaadjes van het geloof.

Sijtske ik hoop en bid dat je gaat voelen en beseffen dat God jou niet een schuldgevoel wil geven bij alles wat je doet! Ik hoop en bid dat je gaat beseffen dat Hij juist wil dat jij gelukkig bent! Want echt dat kun je zijn als je gelooft! Niet dat dan je alles voor de wind gaat, geenszins, maar je weet dan wel dat je er niet alleen voor staat. En dat als het klote gaat, zoals je schreef, je weet dat er Eén is die je hoort en die je verder wil helpen!

En uhh blijf trots op jezelf als je in die spiegel kijkt! Geweldig! Want ook jij mag er zijn!

Gods zegen, en ik hoop dat we je weer regelmatig hier tegen komen!

Liefs,
Diana

Hoi Diana,
Wat een verhaal! Ik zal proberen zo goed mogelijk te antwoorden...
Als ik het goed begrijp ben jij gelovig opgevoed, dus dan krijg je al een basis mee, mijn ouders waren ongelovig en heb ook niks van het geloof mee gekregen en ben er zelf ingestapt.

Wat grappig om te lezen dat jij juist naar mensen toe ging toen je geloofde. Iedereen zij altijd tegen mij dat ik zoveel liefde voor god uitstraalde (de christenen die ik tegen kwam), maar zelf voelde ik het niet....
Ik werd gepest op school, maar was eigenlijk nooit echt stil en teruggetrokken (een van de redenen, achteraf, waardoor ik gepest werd)... wel altijd alleen, maar daar wen je aan!:) Ik had mijn wereld, maar toch een mens is een kuddedier, dus zoek je een groep.

Toen ik bij de gemeente kwam werd ik wel een stille, ik trok me teug en wilde er echt alles aan doen om een goed christen te zijn, zorgde ervoor dat alles wat me af kon lijden van mijn geloof, niet meer in mijn leven was, inclusief vriendje, en daar ben ik achteraf dus zó kwaad over geweest, dat ik dát gedaan had!!! Ik werd ook heel introvert terwijl ik daarvoor een gezellig extrovert meisje was.
Toen ik bij de BUZE (CJC/popodium in Steenwijk) kwam 12 jaar geleden, sloeg alles om, ik had nu écht een plek gevonden waar ik mezelf kon zijn!
Ik heb veel gedaan in mijn christen cariëre, naar landelijke jeuchkampen geweest, verschillende volle evangeli gementes bezocht, eo-jongerendagen, opwekking bidstonden, weet ik veel wat, maar ik heb me nergens zo goed gevoeld als in de BUZE en dat is nog steeds!
Daar bloeide ik weer op daar was het goed daar kon ik mezelf zijn, hoefde ik nergens rekening mee te houden.
Op de middelbare werd ik gepest door niet christenen, toen ik bij de gemeente kwam (en op een gegeven momend was ik overal in Nederland wel te vinden), werd ik opeens geacsepteerd en deed iedereen aardig, dat was ik niet gewend! ik dacht dat kan allen als je christen bent, maar toen kwam ik in de BUZE en daar waren niet christelijk (dus hoefde niet te laten zien dat ik mijn best deed voor het geloof) maar ze acsepteerden me wel gewoon, dát was nóg gekker nadat ik die andere 2 kanten had gezien.....
Daar ben ik mezelf geworden en daar heb ik mezelf kunnen ontwikkelen tot wie ik nu ben!!!!!!

Ik heb aan het christenverhaal geen vrienden of bekenden over gehouden, toen ik het geloof de rug had toegekeerd, reageerden hun niet meer op mijn pogingen tot contact maken.
Maar bij de BUZE was dat anders, daar heb ik nog steeds contact met mensen van 10 jaar geleden, ook nadat ik ze tijden niet meer had gezien.

Ik voel me nu niks anders dat toen ik wel geloofde, mijn leven is even kut en klote als toen, dus of ik nu in god geloof of niet, dat maakt geen f*ck uit.
Ik voel me nu nét zo alleen als toen ik nog in god geloofde.
Toen ik me klote voelde tijdens het geloof voelde ik al niks van god (logisch, wand is hij er wel?) en nu hóeft het niet meer :-)
Het fijne alleen nu is dat al die schuldgevoelens jegens "iets" ("hogere macht") er niet meer zijn, ik kan lekker doen en laten wat ik wil zonder te hebben "gezondigd" wand ik geloof niet meer in een god of iets dergelijks dus dan kan je ook niet zondigen.. :-P
En nee, je kan bij mij niet meer aankomen met dat je toch écht vrijer bent als je in god gelooft dan zonder, wand dar trap ik niet meer in! Satan trekt niet aan me wand in hem geloof ik ook niet, das dan een logische beredenering xD Ik ken bijde werelden en heb bijde paden bewandeld en bij het pad wat ik nu volg voel ik me beter, fijner, veiliger, gewoon TOP!
Je kán gelukkig zijn als je gelooft, je kan óók gelukkig zijn als je niet gelooft.
Je kán ongelukkig zijn als je gelooft je kan ook ongelukkig zijn als je niet gelooft. Echt, het maakt geen F*ck uit.
Ik was ongelukkig toen ik geloofde,nu nog steeds, maar iig. een stuk gelukkiger nu dan toen!

Daarom zij ik al eens, wat is de wereld toch mooi als je al die verhalen van die schitterende mensen toch leest...!

Een mens doet zelden in zijn levensloop iets "verkeerd" omdat je gewoonweg nog niet weet hoe iets moet...
Ik heb ook altijd gedacht dat ik dingen "verkeerd" deed, totdat er iemand in de Buze zij dat dát dus juist,als enige, verkeerd is! xD Hoe kan je nu iets "verkeerd" doen als je niet weet hoe het moet...?;)

Wil ik nóg een keer ff heeeel erg terugkomen op dat evangelisatie werk. En bereid je voor, daar heb ik een hééle felle duidelijke mening over En die is niet veranderd na jou reactie op mijn vraag!
Jij:
[Vaak duurt het heel lang voor ze echt daadwerkelijk Gods boodschap kunnen vertellen, dit omdat er in die landen vaak nog allerlei afgoden zijn en dat vaak moeilijk te doorbreken is. Door eerst praktische hulp te geven bouwen ze een vertrouwensband op, een band die steeds hechter zal worden en waardoor langzamerhand de mogelijkheid daar komt om van Gods liefde te vertellen.]
Jeejjjj het is verbeterd, nu doen jullie pas na 15 jaar de mensen vertellen over god. Jullie doen het nu sneekiër, eerst laten zien dat je lief voor ze bent en dan hun eigen goden, die ze al eeuwen en eeuwen aanbidden (langer dan dat jullie koning jezus bestaat en jullie god bekent is)afpakt en vervolgens een of ander vaag geloof, zónder beelden en zonder rituelen verkondigd. Verteld dat, waar ze mee bezig zijn, al die eeuwen, dus niet goed is en als ze daarmee doorgaan "verkeerd" (dat woordje heb ik geleerd in mijn periode dat ik geloofde) is.
Ik blijf het écht slecht vinden.
En nogmaals, je kan ook mensen liefde geven zónder dat ze daarna in een god gaan geloven.
Tuurlijk gaan ze geloven, die mensen zijn nu eenmaal goed gelovig en vooral dankbaar, dus ze willen wel geloven om dankbaarheid te tonen, ik vind dit nog steeds inspelen op hun gevoelens!
Ik vind het ook nog altijd heel erg cool om te zien dat er stammen zijn die hun oude geloven, en rituelen naar goden, godinnen, moeder aarde, voodoo of whatever, tóch nog combineren met het geloof van hun voorvaderen, dat doet me altijd goed!!!!
Liefde, geborgenheid, en gemeenschapsgevoel kan je mensen ook prima geven zónder dat jullie god erbij komt!


Blessed Be
Sijtske


P.S ik heb ook het een en ander in het gastenboek geschreven over mezelf, misschien helpt dat om de boel beter te begrijpen.

Lieve Sijtske,

Zo nu weer een reactie van mij op jouw hele verhaal!
Laat ik beginnen met het zeggen dat ik het heel erg vind dat je zo teleurgesteld bent in alles wat met geloof te maken heeft! Je verteld heel mooi dat je zelf al die regeltjes jezelf opgelegd hebt, maar voor mijn gevoel (en ik kan er weer naast zitten, gebeurd nog wel eens) hadden ze dat in die gemeente moeten kunnen opmerken! Maar overal worden fouten gemaakt en in kerken echt niet minder. (helaas)
Misschien een gekke vraag maar kan het niet zo zijn dat je je zo tegen het geloof afzet omdat je inwendig nog steeds verliefde gevoelens hebt voor die jongen waar je mee gebroken hebt omdat je wou dat hij bleef zoals hij was? Ik weet verder niets van jou maar je komt op mij over of je echt op zoek bent naar liefde en nog steeds terug verlangd naar toen, en dat je doordat je dat kwijt bent geraakt Gods liefde ook niet toe wilt laten in je leven. Heb je nog wel weer eens contact gehad met die jongen? Weet je ook hoe zijn leven verder is verlopen? Sorry dat ik misschien veel vraag maar ik zou je zo graag een beetje op weg willen helpen naar echt geluk in je leven! En dat geluk is echt te vinden Sijtske! Ik zeg niet dat wanneer je Jezus in je hart hebt dat dan je leven alleen nog maar op rolletjes loopt, geenszins, maar ik weet wel dat het je heel veel rust kan geven om te weten dat er een Vader is die onnoemelijk veel van je houdt! En Hij houdt van jou dat weet ik zeker! (Ja dat meen ik!!!!)
En die liefde van Hem te voelen is heel fijn, maar het is ook heel belangrijk om die liefde door te geven! En ja dat gaat gelukkig ten koste van al die oude afgoderij die nog veel te veel op deze wereld te vinden is. Je zegt dat die afgoden langer bestaan dan dat God bekend is en langer dan dat Koning Jezus bestaat maar sorry daar zit je echt naast! Die afgoden kunnen niet ouder zijn want God heeft de wereld geschapen, en God, Jezus en de Heilige Geest zijn één, dus toen de wereld geschapen werd bestond Jezus ook al. En al die tijd dat de wereld bestaat heeft God al een onmetelijke liefde voor ons, voor jou, maar ook voor de volken die Zijn Woord nog niet kennen. Daarom stuurt Hij ons allemaal ook op pad om Zijn Woord te verspreiden. Voor de één zal dat naar gebieden zijn waar die afgoden nog gediend worden en voor een ander zal dat hier zijn, in een wereld waar weer hele andere afgoden aanbeden worden. En dat mogen we doen door liefde, geborgenheid en gemeenschapsgevoel te geven.

Waar ik je nog wel voor moet waarschuwen, en dat doe ik niet om rot over te komen maar uit pure liefde voor jou, je zegt dat je nu niet over alles wat je doet verantwoording af hoeft te leggen maar lieve Sijtske die tijd van verantwoording afleggen komt voor ons allemaal een keer! Ik heb er lang over nagedacht of ik dat hier wel neer moest zetten omdat ik bang was dat ik je af zou stoten maar we moeten elkaar daar wel voor waarschuwen! Ik wil niet later voor God staan en zeggen: God de kans om Sijtske te waarschuwen heb ik laten liggen en nu is het te laat voor haar! Dat wil ik voor jou niet maar ook voor mezelf niet, want het is ook een stuk verantwoording van mij! Ik hoop en bid of je over deze woorden na wilt gaan denken, dat je na gaat denken waar je naar op zoek bent. Dat je hopelijk gaat beseffen dat je afzetten tegen alles wat met geloof te maken heeft eigenlijk is omdat je op zoek bent naar Gods liefde! Ik hoop dat je gauw weer reageert, ik hoop dat je er nog verder over wilt praten! (zou ik eerlijk gezegd fijn vinden!) Ik wens je Gods liefdevolle zegen toe!

Liefs,
Diana

Hoi Diana,
Neu.. hihih, dat is ruim 14 jaar geleden zeg, dáár ben ik heus wel overheen! En die jongen is heus niet de enige rede waarom ik gestopt ben.....
Maar het is/was wel eeuwig zonde dat ik hem, voor zoiets als een geloof,heb laten gaan, het was zo'n schatje..... :)
Hoe zijn leven verder is verlopen? geen idee... hopelijk heeft hij een lieve vriendin en een heleboel kits wand daar was hij gek op! Maar nee, ik ben niet meer verlieft ofzo...:)

Maar ff tusendoor, waarom ben jij zo onzeker? Iedere keer zeg je van 'ik zal er wel naast zitten', of, 'misschien zeg ik iets verkeerd' 'heb ik het verkeerd', of iets in die trand....
Niet Doen!!!!!
Ik zij toch al een keer dat je nooit in je leven iets verkeerd kan doen als je niet weet hoe het moet? ;) Je kent me verder niet dus hoe weet je nu of je iets verkeerd tegen mij zegt? ;)
Je moet gewoon vragen wat op je hart licht en dan kom je er vanzelf wel achter of de vraag mij bevalt of niet...;)
Gewoon alles vragen, okay? :D

goed, verder met je bericht....

Wat ik al zij, of ik nu mét Jezus leef of zonder, het gaat altijd klote. Dus dat maakt niks uit. En dus heb ik gekozen voor een leven zonder. En ik hoef me daarom daarnáást niet nog eens schuldig te voelen tegenover wie of wat dan ook voor god, wand hij bestaat (misschien) niet eens, dus dan heb ik náást het klote voelen niet ook nog eens een schuldgevoel dat ik en geloof niet beleef zoals ik denk dat goed is. Dat voelt een stúk fijner, dat kan ik je wel vertellen...!

Het is een gelóóf, dus hóe kun je nu echt zeker weten dat jullie god de eerste was??
Ik vind dat een vorm van egoïsme. Jullie noemen dat afgoden, omdat in jullie ogen jullie geloof echt "het ware" geloof is.
Maar wie zegt dat?
Voor hun is die "afgod" ook helemaal geen afgod, maar iets of iemand waar ze steun aan hebben voor gaan, van houden en dan komen er een stel blanken die dan gaan zeggen dat ze afgoden aanbidden. Dat woord is ook uitgevonden door het christelijk geloof dus zecht dat voor mij al genoeg.
van zulke uitspraken krijg ik tóch een beetje de kriebels.
En als god vind dat hij de beste is, dan weet ik het niet, wand ik hou niet zo van "het beste jongetje van de klas" doe mij maar iemand die dan gewoon de slechtste is, daar heb ik meer affiniteit mee, dat voelt meer als een gelijke.
Hier wil ik verder ook niet echt over praten omdat ik dat onzinnig vind. Het christendom en de islam zijn ook de enige geloven die claimen "het ware geloof" te zijn. Bij boeddhisme en hindoeïsme, wicca (mijn "geloof") en weet ik veel wat je allemaal nog kan hebben. hoor ik daar niet over. Sterker nog, zelfs gelovigen die in de god van de bijbel geloven beweren tegenover elkáár dat zij het doen zoals het hoord, en dát vind ik eigenlijk nog het ergst. Geloof gewoon wat je gelooft en ga niet lopen beweren dat jou god de eerste was of de beste is of weet ik veel wat!
Dát is ook 1 van de redenen waarom het christelijke geloof mij minder is aan gaan staan.

De enige waar ik verantwoording tegen af hoeft te leggen ben ik zélf! IK ben verantwoordelijk voor mijn eigen doen en laten en gaat het anders dan ik in mijn hoofd heb is dat alleen maar aan mijzelf te wijten.
Ik zij al, ik geloof niet in een "hogere macht" en al helemaal niet een waar ik "ontzag" (ik noem het voor mezelf vaak angst dat jullie voelen) voor moet hebben!
Ik vind het ook zó sneu voor jullie dat jullie dat zo voelen.
Ik heb wel eens dat youtube filmpje gezien: "letter from hell" heet dat geloof ik, nou ik heb echt hoofdschuddend achter mijn pc gezeten.... dat christenen elkaar zó angstig maken en een schuldgevoel krijgen omdat ze anderen niet over het geloof hebben verteld. Dát vond ik het meest schokkend aan het hele filmpje en totaal niet de inhoud, dat had voor mij geen boodschap, ik vond het zelfs een klein beetje grappig *bloos* (ik beledig misschien de hele boel nu).
Nogmaals als jullie god zo'n god is dat hij jullie daarop beoordeeld worden als jullie straks voor Petrus staan, dan hoeft dát voor mij ook niet. Maar dat had ik al besloten doordat jij dat schreef hoor. :)
Voor mij hoef je mij dus niet te waarschuwen wand ik heb niks te vrezen, nu niet meer en dat is zó heerlijk! :D

Mij zal je niet afstoten, omdat ik mijn keuze allang heb gemaakt, jij zal heus niet degene zijn die mij bij het geloof vandaan hebt geduwd of iets dergelijks. :)
Jij doet ook alleen maar waarvan jij denkt dat het het beste is en dat is goed, mooi zelfs! :)
Jij moet doorgaan zoals je nu doet meissie, jij bent goed bezig, je doet er alles aan wat in je mars licht om wat jij denkt dat het goede is om te doen en dat bewonder ik!

Ik kan deze antwoorden ook verwachten hier wand tja, ik ben als demoontje ;-P op jullie christelijke site hier dus hee, ik moet niet zeuren over jullie antwoorden en er vreselijk tegenin gaan, dat iss niet gepast.
Ik kan er wél mijn mening over geven, zeggen wat ik voel en hoe ik het beleef en waarom ik nu weet dat ik voor mezelf het juiste pad bewandel en dat doe ik ook! Hopelijk ook met respect, wand dat is wel mijn bedoeling.
Ik ben net tégen jullie geloof, maar ik ben er zéker ook niet voor!

Er moet voor mij echt heeeel wat gebeuren wil ooit weer gaan geloven in een god.
Ik moet eerst maar is zelf proberen te leven, dat gaat me nu prima af en ik ben, ondanks alles, toch erg gelukkig met mezelf en het leven dat ik leef.
Ik ben niet van plan daar weer een geloof in te goooien wand dat zou de boel weer in de war schoppen.

Blessed Be!
mooie mensjes op deze site :D

Lieve Sijtske,

Weet je op hyves heb je van die smileys die blozen, die zou ik hier nu eigenljk wel even neer willen zetten. Want je hebt helemaal gelijk wat mijn onzekerheid betreft! Het is iets waar ik steeds tegenaan loop al wordt het gelukkig wel een stuk minder. Tot voor een jaar terug, ongeveer, was ik altijd onzeker! Nooit was wat ik deed goed in mijn ogen, ik kon niets naar mijn idee. En dat is iets wat God op dit moment flink bij mij aan het wegboetseren is, gelukkig. De afgelopen maanden heb ik geleerd dat ook ik er gewoon mag zijn, dat ik mag zijn wie ik ben omdat God mij zo geschapen heeft. Een gedachte die mij rust geeft, maar af en toe speelt dat verleden van onzekerheid nog wel op hoor maar dat had je al wel gemerkt. Het is nu eenmaal niet zo dat wanneer je tot geloof komt je ineens een perfect mens wordt, je wordt het zelfs nooit hier op deze wereld.

Over dat filmpje: Op de vijfde pagina van deze site staat dat filmpje ook (daar heb ik hem zelf ook van overgenomen voor mijn hyves) en de reacties daarop. Zelf vond ik het een heel indrukwekkend filmpje die me wel degelijk aan het nadenken heeft gezet. Ik denk daarom ook mijn reactie in mijn vorige reactie op jou dat ik niet voor God wil staan straks en dat ik dan moet zeggen dat ik die kans heb laten schieten om jou over Zijn liefde te vertellen. Niet omdat God mij daartoe zou dwingen, want ik geloof niet dat God mensen dwingt om dingen voor Hem te doen. Hij waarschuwt ons er wel voor om niet het Woord voor onszelf te houden, maar dwingen doet Hij niet aan.

Tja en dan over welk geloof de ware is, ik GELOOF echt dat het Christelijk geloof het echte geloof is, dat geloof ik echt uit de grond van mijn hart. Als ik om me heen kijk naar al het moois en liefs, dan zie ik daar heel duidelijk de hand van God in. En daar niet alleen in! Ik heb ook wel situaties meegemaakt waarin ik heel duidelijk de hand van God merkte! Afgelopen winter nog, ik was heel erg ziek, de dokters wisten niet wat ze moesten doen, maar na een week (van gebed) kwam de dokter verbaasd op mijn bed zitten met zijn handen de lucht in om te zeggen dat ik volledig gezond was. Dat zijn voor mij momenten dat ik zeker weet dat God bestaat(niet dat ik dat anders niet weet hoor, maar het zijn van die momenten van extra bevestiging), want echt er is in geen enkele andere godsdienst ooit iemand geweest die door gebed naar zo'n afgod ook daadwerkelijk genezen is. En zo zijn er meer momenten in je leven waarin je echt Gods liefde voor je mag ervaren, maar je moet het wel willen zien. Vaak zeggen mensen: Ik zie Gods liefde voor mij niet, want alles is één grote ellende! Maar dan kijken ze naar de dingen die verkeerd gaan en die hebben vaak zo'n grote impact op iemand dat ze daardoor de dingen die wel goed gaan niet meer zien. Mensen zijn nu eenmaal van nature geneigd om naar de negatieve dingen te kijken. Maar God schenkt ons zo ontzettend veel moois, zo ontzettend veel liefde, maar het is een kwestie van het aan willen nemen.

Ik moet je nog wel even zeggen dat ik respect heb voor het feit dat je hier reageert! Want je weet dat we je allemaal heel graag de liefde van God willen laten voelen en zien terwijl je er zelf het liefst zo ver mogelijk van af wilt keren. Ik hoop ook dat jij vind dat wij op een respectvolle manier met jou omgaan en dat je deze site gewoon lekker blijft bezoeken en blijft reageren!

Liefs en Gods zegen,
Diana

Hoi Diana,
Al, zou je niet in god geloven, al zou je niks zijn, in mijn ogen is iedereen waardevol, gelovig of niet. Mensen zijn gewoon waardevol, en niet alleen mensen, ook de dieren en planten en insecten om ons heen, ieder organisme! En ze hoeven niet eens in mij te geloven om gered te worden!!! ;-)
Zoals je weet kwam mijn onzekerheid vort vanuit het pesten op school en mijn tijd bij de gemeente, het was echt tot een dieptepunt gezakt.
Op de middelbare school werd ik niet eens gepest, pesten vind ik nog lief klinken, beetje bosjes duwen, etui afpakken, een duw in de bosjes, misschien uitscheden, maar ik wer echt die vernederd en mishandeld som, kep zelfs 1 keer aangifte moeten doen. Maar dat vernederen wast ergste, gewoon echt heel diep, dat je niks waard was en niks kon en ik gan hier niet vertellen wat ik nog meer te horen kreeg. Toen ik in de 5de zat liepen zelf de brugpiepers over mij heen, ik werd geschopt en geslagen als ik mijn excuus niet aanbood voor iets wat ik had gedaan volgens hun, als ik geen sorry zij, kon ik een knal of een trap verwachten, dus ik zij overal sorry op, dat heb ik nog heeeeel lang gedaan.
Leraren deden er weinig tot niks aan wand "op hun school werd niet gepest en als dat wel zo was zou ik het er zelf wel naar gemaakt hebben'... Ik kan je verzekeren, ik was het liefste meisje van de wereld, ontzettend naïef, ongelooflijk ADHD, maar ik deed echt níks waarvan je zou verwachten dat ik gepest zou worden. Volgens de leraren lag het aan het feit dat ik altijd zo overdreven reageerde op hun, dat vonden ze leuk, dus deed ik dat niet, maar dan gingen ze net zo lang door totdát ik reageerde, na een dag lang geïncasseerd te hebben, ja zie je wel, het licht aan jezelf wand je reageerde erop, nu vráág ik je.
Nou het verhaal van mij en het geloof ken je inmiddels. Al moet ik zeggen dat ik me dus idd. misschien zelf die regeltjes heb opgelegd (denkend het goede te doen) tóch nog steeds geen spijt heb dat ik niet meer geloof in de god van de bijbel. En het verhaal van de BUZE die mij zo behoorlijk veel zelfvertrouwen heeft gegeven.
Daarom doorzag ik ook jou onzekerheid, omdat ik het zo herken... ;-) Ik ben blij voor je dat het nu een stuk beter met je gaat en dat je weet dat je er mag zijn! Lees nog maar eens goed dat stukje over die spiegel hier op de site, ik vond het een heel goed stukje en als je éven het "woordje" god wegdenkt, dan is hij echt op iedereen van toepassing ;-)

Ik ben der inmiddels wel achter dat dat filmpje bij christenen anders overkomt dan bij niet christenen, ik heb het filmpje laten zien aan verschillende kennissen en die hadden allemaal ongeveer dezelfde reactie als ik.
Maar wat ik al zij: Respect voor jullie vasthoudendheid en oprechtheid.

Genezen van een ziekte waar de dokters geen remedie meer voor hadden? COOL!!! mag ik vragen wat je had? dan ist idd. een wonder, Gefeliciteerd!:-) Aan je manier van schrijven te zien ben je nog vrij jong dus het zou ook jammer zijn als je vroegtijdig de aarde moest verlaten! Maar wat jij zegt over genezen, jij gelooft dat het god was, maar reiki geneest ook, sjamanen in de Himalaya ook al eeuwen, Jomanda kon ook genezen, maar zij geloofden niet in de god van de bijbel.
En tja, dat verhaal over wat nu het WARE geloof is, das een discussie die al eeuwen word gevoerd en zal nog wel eeuwen gevoerd worden. ;-)
Ik laat het in het midden en heb zoiets ik zie het wel, ik leef met respect voor mens en dier, ik ontvang de liefde die krijg van mijn medemens met liefde en hoop het goede te doen.

Ik ben hier gekomen omdat een jongen die ik op msn had deze site bij zijn naam had taan met een verwijzing naar een getuigenis van een ex-heks die bekeerd was, ik ben zelf ook heks dus ik had er graag heen gewild, maar helaas ging dat niet.
Ik ben vooral een irritante schopper een demoontje uit een doosje, die idd. boos is opt geloof, een mens wil soms schoppen en ik ben zo laf daar het geloof voor te pakken...
Maar ik val in principe wel mee hoor en weet me ook te gedragen.... ^-^

Blessed Be
Sijtske

Llieve Sijtske,

Je verhaal over het "pesten" op school kon zo voor een groot gedeelte mijn verhaal zijn! Zelf vond ik het vernederen ook het allerergste! Dat is iets wat mijn onzekerheid ook zeker wel wegkomt. Het is bij mij eigenlijk al wel op de lagere school begonnen maar op het voortgezet werd het alleen maar erger. Vooral toen klasgenoten erachter kwamen dat mijn ouders bevriend waren met Gert en Hermien Timmerman (van alle duiven op de dam, ik weet niet of dat je wat zegt?) toen werd mijn leven op school echt een hel voor mij! Ze hebben me zelfs vastgebonden in de klas, waar een leraar bij was en plukken van mijn haar geknipt. Dat soort vreselijke dingen, of opsluiten zodat je niet in de les meer kon komen. Ach je weet zelf wel waar ze op die leeftijd toe in staat zijn. Veel dingen heb je ook gewoon verdrongen omdat je er niet meer aan terug wilt denken, dat doet nog steeds pijn. Toch probeer ik het steeds verder te verwerken, als ik nu de pesters van toen tegen kom dan kan ik de boosheid al gewoon weglaten. Dat is voor mij wel een heel belangrijk punt geweest. Die boosheid weglaten is iets wat ik heb moeten leren en dat is vooral de laatste maanden steeds beter gegaan.

Over mijn ziekzijn wil ik je best wat vertellen hoor. Afgelopen winter had ik al een paar dagen flinke druk op mijn borst maar ik wilde er niet naar luisteren, dacht dat ik me gewoon veel te druk maakte over bepaalde dingen. Tot ik ineens op vrijdagmiddag het niet meer hield van de pijn. Via de huisarts kon ik gelijk naar het ziekenhuis. Daar bleek dat mijn vaten dicht zaten rondom mijn hart. Maar mijn bloed was zo ontzettend dik, als stroop, dat ze me niet konden helpen. Dagenlang hebben ze geprobeerd om het bloed dun te krijgen maar hoeveel bloedverdunners ze ook gaven, en echt het waren geen dubbele dosis maar tien dubbele dosis, het werd niet dunner. Ik kon bijna niets! Ik lag op bed, had gelukkig mijn telefoon zodat ik wat kon internetten, maar meer kon ik niet. Als ik naast mijn bed ging staan dan leek ik wel 100 ipv 39. Ze hebben keer op keer overleg gehad wat ze moesten doen maar niets hielp. Toen hebben ze die donderdag daarop een scan gemaakt om in de aderen te kijken. Daarna kwam de arts dus heel verbaasd op mijn bed zitten en hief zijn handen op en zei: Ik snap er niets van, je komt binnen met het hart van een oude vrouw en we hebben alles geprobeerd en niets hielp en nu heb je ineens het hart van een baby! Zo schoon, en mijn bloed was ineens de normale dikte! Nu denk je natuurlijk waar is dat gebed dan gebleven, haha, maar uiteraard was mijn hele familie in gebed. Maar toen ik in het ziekenhuis kwam heb ik gelijk contact gehad met Wouter en die heeft een oproep gedaan om te bidden. Daarbij kwamen er via hyves ontzettend veel reacties van mensen die ook voor mij gingen bidden. Dus daarom geloof ik met heel mijn hart dat God echt die gebeden van al die lieve mensen gehoord heeft en mij zo gespaard heeft! Want met dat dikke bloed en dichtgeslibte aderen had ik het echt niet lang meer gered, dat was in het ziekenhuis wel heel duidelijk.
Dat is dus het verhaal van mijn ziekzijn. Nu voel ik me ontzettend goed en heel dankbaar dat ik er nog mag zijn en voor mijn gezinnetje mag zorgen. Als je zo dicht bij het einde hebt gestaan dan ga je alles wel heel anders zien, tenminste meestal! Moet tot mijn schande wel bekennen dat ik eerder zo dicht bij de dood heb gestaan, ja zelfs zo dicht dat mijn hartslag weg was gevallen en ik me in een prachtige verlichte tunnel bevond. Daarna was ik ook heel dankbaar hoor, begrijp me goed maar het heeft me toen niet zo dicht bij God gebracht als dat dat afgelopen winter is gebeurd. God grijpt ons steeds weer bij ons nekvel en ik geef toe dat ik dat ook echt af en toe hard nodig heb hoor! God is zo ontzettend liefdevol, al loop ik steeds de verkeerde kant op Hij haalt me steeds weer terug! Steeds zijn er dingen waar Hij me weer op wijst.

Even nog terug komen op je advies over mijn onzekerheid: het stuk van de spiegel ken ik heel goed! Hij is mij woord voor woord bekend. En het woordje God heb ik expres niet weggelaten omdat ik die daar heel belangrijk in vond! ;-)

En wat ik nog zeggen wil: Ik vind je geen irritante schopper hoor! Soms is het wel eens goed dat er kritische vragen gesteld worden, dan mogen we er zelf ook weer eens goed over na denken! Stel lekker je vragen dus! Al zijn ze dan volgens jou verpakt als schoppen, het maakt niet uit!

Liefs en Gods zegen,
Diana

Hoi Diana,

ik las net jouw getuigenis.



Daar word ik dan weer even stil van.
Het feit DAT de VADER je genezen heeft is dan nog ontroerender dan de (zeer belangrijke0 genezing zelf.

Ook bij mij is de diabetes 2 wegGEBLEVEN.
Omdat ik materiaal heb om het bloedsuiker te bepalen heb ik nadien nog diverse malen getest.

Na een suikerrijke maaltijd heb ik eergisteren gemeten:
5.5 mmol/l (dit is na een suikerrijke maaltijd zelfs voor mensen zonder diabetres laag.)

Ook heb ik de andere kant bekeken (of hij niet te laag was)
maar hij schommelt dan mooi tussen de 5 en de 6 mmol/l

Nu dus bijna 2 maanden verder kan ik gestand doen van mijn eerdere getuigenis.
Maar ja, GOD de VADER is geen halve HEELMEESTER.

Ik ben dus erg blij voor je , Diana.
Mede vanwege het feit dat je door DE HEELMEESTER zZELF bent genezen, biedt dit je uitzicht biedt op een langdurige en stabiele heling.
Je had het hart al op de goede plaats, nu is het ook weer helemaal in orde.
Dank U VADER!

Hoi Diana,
Ach, dat pesten was "vrij vervelend" (ik moet ff leren op mijn taalgebruik te letten hiero *bloos*)En ik ervaar nog steeds de gevolgen.
Veel dingen die jij idd. omschrijft heb ik ook meegemaakt maar opsluiten op de wc ach, da wast ergste niet.
Het ergste was de mishandeling en vernedering én dat de leraren het wegwuifde en er niks aan deden, dát is wat me ook bijblijft! Kinderen kunnen er over het algemeen ook niet zoveel aan doen, vaak als je naar de achtergrond kijkt van een pester dan ga je zijn gedrag gelijk begrijpen. Volgens mij wist ik dat toen ook onbewust dus heb ik nooit echt wrok gevoeld. Maar ik was ook onmógelijk naïef in die tijd en dát heeft mij ook de kop gekost...

Het blijft een heel mooi waargebeurd verhaal en ik kan me 100% voorstellen dat jij nu gelukkig bent!
Hopelijk blijven je klachten nu voorgoed weg wand een jonge moeder hoord niet ziek te zijn maar lekker met haar kids te kunnen spelen! Wat ik al zij, er is méér tussen universum en aarde en wonderen bestaan! :-D

Tis jammer dat het niet echt een forum is hier, wand ik heb nu tóch nog een vraag waar ik wel eens antwoord op zou willen hebben. Kept in mijn reactie zo hier en dar wel eens laten vallen, maar nooit echt duidelijk een reactie/antwoord op gehad.....
En het is niet uit wanhoop, of een of een roep om hulp, of wat dan ook, maar gewoon een vraag:
Waarom help god je pas als je in hem gelooft, voor hem leeft en van hem houd? Ik blijf dat nog steeds wat ja, wat is het juiste woord em... egoïstisch? hooghartig? nou ja, die kant op iig. vinden!
Een groot gedeelte van Johannes gaat erover dat een ieder die in hém gelooft eeuwig leven heeft.
Als hij dicht bij de mensen wil zijn, dan moet hij zich ook zo gedragen vind ik.
Mensen kunnen van mij alle hulp verwachten die ze nodig hebben, zonder dat ze hoeven vragen, mijn vriend moeten zijn of van mij te houden. ze hoeven me niet eens aardig te vinden.
Als ik god zou zijn zou zelfs iedereen een eeuwig leven kunnen krijgen, gewoon omdat ik vind dat iedereen een kans moet krijgen het goede te doen!
Daarom heb ik ook moeite met goden (alles wat een "hogere macht" claimt te zijn) int algemeen, ik hou niet van iets aanbidden die ff denkt mijn meerdere te zijn en maar vind dat ik voor hem moet knielen.
Als ik kniel, ist maar voor 1 persoon op deze aarde en dat ben ik zélf! Wand alle credits gaan naar mezelf!