Schat zoeken.

Altijd op zoek. In dit aardse leven zijn we vaak op zoek naar het beste, de beste baan, de beste auto, het beste huis, de beste vrienden. Maar missen we dan niet het allerbeste waar we naar op zoek moeten zijn?
In de gelijkenis van de verloren zoon gaat de jongste zoon ook op zoek naar het beste. Hij vraagt het geld van zijn vader, zonder zich er om te bekommeren hoe het verder moet met zijn vader en zijn broer. Hij trekt de wijde wereld in op zoek naar het geluk. Op zoek naar de schatten van deze wereld. Hij maakt plezier, veel plezier, en hij heeft groepen met vrienden. Allemaal hangen ze aan zijn lippen en samen genieten ze van het geld wat hij van zijn vader mee heeft gekregen. Maar het geld raakt op. En zoals het zo vaak gaat gaan ook zijn vrienden stuk voor stuk weg. Want wat moet je met een vriend die geen geld heeft? Wat moet je met een vriend die je niets te eten aan kan bieden? Daar heb je niets aan! En de jongste zoon is alleen, heel alleen met de varkens die hij mag voeren. De varkens die hij mag voeren met het voer waar hij zelf wel van zou willen eten want hij lijdt honger. En terwijl hij daar tussen die varkens zit komt hij erachter dat hij zijn vader mist. Zijn vader waar hij het altijd goed had, zijn vader die altijd voor hem klaarstond als er wat was. Maar hij is niet bij zijn vader en de weg terug naar hem is een zware weg. Hij ziet er enorm tegenop, maar hij weet dat zelfs de slaven van zijn vader het beter hebben dan dat hij het heeft tussen de varkens. Zij hebben te eten, zij hebben een dak boven hun hoofd en zijn ook nooit alleen. Hij zou wel zo terug willen keren naar zijn vader, nee niet als zoon maar als slaaf! Want zoon zijn dat heeft hij toch niet meer verdiend? Hij heeft toch alles gedaan wat niet goed was? Maar als slaaf zou zijn vader hem misschien wel terug willen nemen. Hij besluit de stap te wagen en gaat op reis, op reis naar zijn vader. Als hij bij zijn vader aan komt staat hij al op de uitkijk! Hij tuurt in de verte , het lijkt wel of hij het gewend was daar te staan! Zou hij echt op mij staan te wachten zal door de jonge heen zijn gegaan. Op mij? Ik zondig persoontje? Ik die hem zomaar in de steek heb gelaten? Ik die nu totaal berooid terug kom? Nee dat zal toch niet voor mij zijn? En toch staat die vader daar! Niet met boze opgeheven handen maar met zijn handen uitgestrekt! Een warm welkom, een hartelijk onthaal dat is wat de zoon te wachten staat! De vader is dol gelukkig, hij sluit zijn zoon in zijn armen en zegt tegen zijn dienaren dat ze een feest moeten bereiden want zijn zoon die hij zo miste is weer terug gekomen, hij heeft de weg naar de vader weer gevonden. De oudste zoon komt van het land terug en hoort de feestvreugde. Hij is verbaasd, waarvoor wordt er nu eigenlijk een feest gehouden? Hij ziet zijn vader en vraagt wat er aan de hand is en zijn vader antwoord: Mijn jongste zoon heeft de weg terug naar huis gevonden, terug naar zijn vader! Daarvoor vieren wij feest! De oudste is daar best een beetje gepikeerd over. Waarom een feest voor die nietsnut? Waarom een feest voor die zoon die alles in de steek heeft gelaten ? Al die jaren is hij trouw geweest aan zijn vader maar nooit heeft hij samen met hem zo’n feest gevierd. Hij snapt het niet!
En zo zijn wij ook vaak. We zijn eigenlijk de jongste zoon en de oudste zoon tegelijk! We gaan vaak op jacht naar de schatten van deze wereld. Schatten die in onze ogen ontzettend veel waard zijn. Al ons geld wordt opgepot en dan uitgegeven aan de mooiste dingen, we zijn er maar druk mee! Want om al die mooie dingen te kunnen laten zien hebben we natuurlijk ook vrienden nodig want wie zou je anders al die schatten moeten laten zien? Onze gedachten gaan maar door en door en we sparen van het ene prachtige ding naar het andere . En we feesten dan weer met die vrienden en dan weer met die, maar waar het werkelijk omdraait daar denken we niet aan. De werkelijke schat die zo ontzettend dicht bij ons is daar zoeken we niet naar. De sleutel tot die schat is geen sleutel meer die gebruikt wordt, hij staat al jaren doelloos in de boekenkast als kastvulling. Of als kastvulling voor als er per ongeluk toch eens vrienden komen die het wel op prijs stellen om die sleutel te zien staan. Ik heb het over de Bijbel! Het is de sleutel tot God, het is de sleutel om God te leren kennen.
Tot het moment komt dat er dingen in je leven gebeuren waarbij je gaat beseffen dat je iets mist. Je weet nog niet wat het is, het is een soort heimwee. Een leegte die je nog niet goed op weet te vullen.
Tot je erachter komt dat je de Vader mist! Ja je voelt je al een tijd eenzaam en zoekt daarin een weg maar je weet niet hoe! De boekenkast staat vol met boeken die je allerlei keuzes geven welke weg je volgen kunt naar je geluk. Maar het brengt je allemaal niets! Tot je beseft dat dat ene boek, dat boek waar misschien vroeger thuis wel veel uit gelezen werd er nog staat. Het boek waar je vroeger misschien wel met geopende mond na zat te luisteren als je vader of moeder er uit voor las. Je pakt dat boek toch maar weer eens, misschien voelt het wel een beetje vertrouwd. De verhalen komen je nog vaag bekend voor maar……… het blijven nog steeds verhalen! Je mist nog steeds iets, het contact! Het contact met de Vader, net zoals de oudste zoon ook dat contact niet had. Hij was er wel bij de vader, hij deed braaf alles wat de vader zei maar een hechte band had hij niet met zijn vader opgebouwd.
En je gaat op zoek, op weg om de weg naar huis te vinden. Nee je hoeft niet lang te zoeken want in de verte zie je de Vader al op je staan wachten! Hij staat op de uitkijk of Hij nooit iets anders doet! Hij ziet je komen, hij strekt Zijn handen uit naar jou! Vol verlangen om Zijn kind in Zijn armen te sluiten. Onbegrijpelijk! Staat Hij op mij te wachten? Op mij die zoveel verkeerd heeft gedaan? Nee dat kan toch niet? Ik kan een slaaf van Hem worden maar een kind van de Vader worden nee dat zit er voor mij denk ik niet meer in!
En toch staat Hij daar! Hij staat daar echt om jou en mij in Zijn armen te sluiten! Hij twijfelt geen moment, Hij geeft al Zijn liefde, Hij is heel blij met jou en mij! Vol verbazing mogen we dan tot Hem komen, we mogen Zijn armen om ons heen voelen! We mogen weten dat wat wij ook verkeerd hebben gedaan dat Hij ons dat vergeeft, dat we niet als slaven bij Hem komen maar dat we Zijn kinderen mogen zijn!
Heb jij die weg naar de Vader al gevonden? Heb jij dat wereldje vol werelds vermaak al de rug toegekeerd? Die stap lijkt misschien moeilijk maar dat is hij niet als jij weet dat de Vader op jou staat te wachten!
Neem maar rustig die stap, vertrouw er maar op dat je welkom bij Hem bent! Vind je het eng om die stap alleen te doen? Ben je bang dat je halverwege weer afhaakt omdat je niet verder durft? Vraag dan hulp! Vraag biddend hulp, maar vraag ook gerust hulp van mensen waarvan je weet dat die de weg wel weten! Ken je niemand die jou kan helpen? Is er niemand in de buurt die jou de weg kan wijzen? Neem dan rustig contact met iemand op in je eigen gemeente of hier bij ETF. Er zijn hier altijd mensen die jou willen helpen de weg naar de Vader te vinden!
Hij staat op de uitkijk en wacht op jou!!