Als je de moed verliest.

Maar meteen sprak Jezus hen aan en zei: Heb goede moed, Ik ben het; wees niet bevreesd.
28 Petrus antwoordde Hem en zei: Heere, als U het bent, geef mij dan bevel over het water naar U toe te komen.
29 Hij zei: Kom! En Petrus klom uit het schip en liep op het water om bij Jezus te komen.
30 Maar toen hij op de sterke wind lette, werd hij bevreesd, en toen hij begon te zinken, riep hij: Heere, red mij!
31 Jezus stak meteen Zijn hand uit, greep hem vast en zei tegen hem: Kleingelovige, waarom hebt u getwijfeld?

Wandelen op het water, iets wat voor ons allemaal iets onbegrijpelijks is. Dat zal voor Petrus niet minder zijn geweest, want hoewel hij getuige was geweest van tal van tekenen door Koning Jezus gedaan, was het zelf op het water gaan staan toch wel iets anders.

En toch…… hij ging! Op Jezus woord zette hij zich over boord, vol vertrouwen, zonder ook maar een spoortje angst ging hij. Hij liep echt over het water! De wind blies om hem heen en daardoor zullen er ook zeker flinke golven zijn geweest maar toch liep hij daar! Toen ging hij twijfelen, hij zag alles om zich heen en twijfelde, want dit is toch niet mogelijk? Hoe kan hij als gewoon mens over dat woeste water lopen? En hij zonk weg! De paniek zal hem op dat moment echt wel om het hart hebben geslagen, want verdrinken dat wil niemand!

Maar Koning Jezus zag het! Hij kent Zijn kinderen, Hij weet precies wat er in hun harten omgaat nog voor dat iemand het ook maar aan Hem verteld. Hij zag de twijfel groeien bij Zijn apostel, Hij zag de angst bij hem in zijn ogen, en Hij greep hem! Hij greep hem vast zodat hem niets zou overkomen. Want aan Zijn hand kan niemand wat gebeuren. En samen liepen ze naar het scheepje toe.

Hoe gaat dat met ons, hoe vaak verliezen wij de moed als we om ons heen kijken, de stormen in ons eigen leven zien, het water wat ons soms tot aan de lippen komt, en alle ellende van de wereld zien? Hoevaak beginnen wij dan niet te twijfelen? De zorgen en soms ook de angst houdt onze ogen van Koning Jezus af. We gaan zelf vaak op zoek naar oplossingen of we gaan misschien wel met de handen in het haar zitten omdat we het echt niet meer weten! Maar we kunnen beter in plaats van de handen in het haar te plaatsen de handen vouwen of opheffen naar Hem! Want al is de storm nog zo zwaar, al dreigt het nog zo om je heen, Hij is daar wel!

Jezus leerde ons zelf dat al hadden we maar een klein geloof wij dan tot veel meer in staat waren als dat we nu zijn. Lees maar mee in Lukas 17:

5 En de apostelen zeiden tegen de Heere: Vermeerder ons het geloof.
6 En de Heere zei: Als u een geloof had als een mosterdzaadje, zou u tegen deze moerbeiboom zeggen: Word ontworteld en in de zee geplant, en hij zou u gehoorzamen.

Het hangt dus niet af van de grote van ons geloof maar van onze oprechtheid in ons geloof, ons volledige vertrouwen op Hem! Al hebben wij maar een klein geloof, God acht ons in staat, en geeft ons ook de macht om grote dingen te doen! Kijk maar naar Petrus, wie gelooft nu nog dat iemand op het water kan lopen? Als je het zegt tegen iemand dan lachen ze je vast uit, want iedereen weet toch dat water zo vloeibaar is dat alleen maar olie erop kan blijven drijven? Maar toch is dat mogelijk! Maar het ligt puur aan ons dat het niet gebeurd! Het ligt puur aan het feit dat we altijd maar twijfelen! Ook jij en ik kunnen op water lopen, dat weet ik zeker, maar ik weet ook dat wanneer jij en ik daar aan de waterkant gaan staan dat dat stemmetje binnen in ons, ons weer aan het twijfelen zal brengen. Toch mogen we gaan voor dat geloof, dat vaste geloof, zonder wantrouwen, zonder twijfel.

Beseffen wij eigenlijk ook wel hoeveel vrijheid dat ons zou brengen? Een echte vrijheid, want angst en twijfel houden ons vaak gebonden. Ze beletten ons bij ontzettend veel dingen, ze kunnen ons spreken beletten, ze kunnen ons handelen beletten, ons praten en handelen ter ere van Hem! Want hoevaak krijgen we eigenlijk de kans om Zijn boodschap aan onze naaste te vertellen en worden we daar in beperkt door onze angst, onze angst om vreemd gevonden te worden, onze angst om niet meer mee te tellen, we weten vaak zelf de beste reden te bedenken waarom we op dat moment niet spraken.

Toch mogen we weten dat we allemaal die opdracht hebben om over Hem te spreken. Toen Koning Jezus voor het laatst in gesprek was met Zijn discipelen (wij mogen allemaal Zijn discipelen zijn!) stuurde Hij ze er op uit om Zijn Woord aan de wereld te gaan verkondigen! Lees maar even mee in Mattheüs 28

De opdracht aan de discipelen
16 En de elf discipelen zijn naar Galilea gegaan, naar de berg waar Jezus hen ontboden had.
17 En toen zij Hem zagen, aanbaden zij Hem, maar sommigen twijfelden.
18 En Jezus kwam naar hen toe, sprak met hen en zei: Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde.
19 Ga dan heen, onderwijs al de volken, hen dopend in de Naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest, hun lerend alles wat Ik u geboden heb, in acht te nemen.
20 En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. Amen.

Ook wij mogen Zijn Woord gaan vertellen aan de mensen om ons heen!
Wij mogen net als Petrus uit de boot stappen en onze blik op Hem gericht houden, we mogen uitstappen en weten dat we op dat water kunnen lopen omdat Hij bij ons is! En mochten er momenten komen dat die twijfel ons weer aangrijpt dan mogen we ook weten dat Hij daar is om onze hand te vatten en ons in veiligheid te brengen.

Blijf dus je ogen op Hem gericht houden, dan mag je weten al is de storm nog zo heftig, en al staat het water je tot aan de lippen, Hij is daar en Hij zal jou nooit meer los laten! Lees daarvoor nog maar eens het laatste vers van Mattheüs 28 zoals hierboven staat:

En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. Amen.