Worden als een kind

Als wij een rijtje op moeten schrijven van woorden die gaan over kinderen komen we al gauw met de meest positieve woorden aan: puur, eerlijk, betrouwbaar, lief, vrolijk, en ga zo maar door. Als we dan goed dat rijtje bekijken dan hebben we eigenlijk bij ieder woord wel het gevoel van ja maar zijn alle kinderen wel zo? Zijn ze allemaal nog wel zo puur? Zo eerlijk? Zo betrouwbaar? Zo lief? Zo vrolijk? We weten bij ieder woord wel een kind te bedenken die niet zo is. Vaak zijn kinderen in hun gedrag al kleine volwassenen. Maar toch vraagt Jezus ons te worden als een kind! Lees maar mee in Marcus 9:
36 En Hij nam een kind en plaatste dat in hun midden, omarmde het en zeide tot hen: 37 Wie één van zodanige kinderen ontvangt in mijn naam, die ontvangt Mij. En wie Mij ontvangt, ontvangt niet Mij, maar Hem, die Mij gezonden heeft.
Even later mogen we in Marcus 10 weer lezen dat Jezus de kinderen als voorbeeld gebruikt!
13 De mensen probeerden kinderen bij hem te brengen om ze door hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hen. 14 Toen Jezus dat zag, wond hij zich erover op en zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. 15 Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan.’ 16 Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.
Jezus zet hier de kinderen centraal. In de tijd dat Koning Jezus hier op aarde was waren de kinderen nog niet zo belangrijk, ze telden niet mee. Dat kun je duidelijk zien aan de reactie van de discipelen. Ze snappen eigenlijk niet dat de moeders met de kinderen tot Jezus durven te komen, Hij heeft genoeg te doen zonder ook nog eens met de kinderen bezig te zijn. Maar Jezus roept de kinderen er wel bij, Hij omarmt ze zelfs! Vol liefde neemt Hij ze in Zijn armen. Nee niet omdat de kinderen zo perfect zijn hoor, ook Hij weet dat deze kinderen niet altijd even lief zullen zijn, niet altijd even puur en vrolijk en eerlijk. Maar Jezus ziet wel een ander verschil tussen kinderen en volwassenen.
Een essentieël verschil ziet Hij tussen de volwassenen en de kinderen. Hij ziet dat een kind in alles afhankelijk is van zijn vader en zijn moeder. Als een kind geen drinken krijgt, verdroogt het. Als een kind geen eten krijgt verhongert het. Als een kind geen kleren krijgt zal hij het koud krijgen. Daarin verschillen wij volwassenen van kinderen, we pakken zelf wel drinken en eten, en kleren die weten we ook zelf wel te vinden. En dat is het belangrijke verschil dus tussen kinderen en volwassenen! Daarom wil Jezus ook dat we worden als een kind.
Hij wil dat wij afhankelijk van Hem worden. Nee niet dat we maar lui in de stoel gaan hangen en gaan wachten tot alles ons vanzelf wordt aangereikt. Maar wel dat je net als dat kind erop vertrouwt dat de Vader voor je zorgt! Kinderen blijven in hun afhankelijkheid vrolijk, ze laten het lekker over aan de ouders en weten gewoon dat het goed gaat komen. Ze weten dat de ouders hun niet zullen laten verhongeren, ze weten dat wat er ook is ze gewoon bij vader en moeder mogen komen en hun verhaal doen, en ze weten dan ook dat het daar veilig is.
Maar als wij, volwassenen afhankelijk worden is het een heel ander verhaal. Wij raken in paniek, want dingen uit handen geven dat zijn we eigenlijk niet meer gewend. Het aan een ander overlaten wat we eerst zelf altijd in handen hadden dat is voor ons allemaal vaak een heel moeilijk punt, vooral bij het ouder worden komen we dat tegen. Maar als we eens heel goed kijken naar dat kind, als we heel goed kijken hoe dat kind leeft en hoe dat kind vertrouwd. Is dat eigenlijk niet iets om jaloers op te worden? Zou het niet gewoon heel erg fijn zijn om ook zo te zijn?
En dat is wat Jezus bedoelt? Hij wil ons die rust geven, Hij wil ons het vertrouwen geven dat wat er ook gebeurt dat wij een Vader hebben die voor ons zorgt! Nee dat is geen sprookje, dat is niet een dom vertrouwen hebben in iets wat je niet ziet! Dat is puur weten dat God er ook voor ons is, dat Hij ook voor ons zorgt! Hij is het dus die onze zorgen van ons af wil nemen.
Kun je je het voorstellen? Kun je je voorstellen dat je een dag, een week, een jaar, je leven lang, geen zorgen meer maakt? Kun je voorstellen hoeveel vrijheid dat in je denken en in je hart gaat geven? Die ruimte van dat piekeren die dan vrij komt daar kunnen we zo veel mee doen! Maar eerst maar eens leren om die ruimte te krijgen!
Want we moeten dan wel worden als een kind, maar dat is wel een heel leerproces voor de meesten van ons. Want we zijn niet als die vogeltjes die ’s morgens het hoogste lied zingen zonder dat ze weten of ze wel wat te eten hebben die dag! We zijn niet die rupsjes die hun mooie coconnetjes spinnen zonder te weten wat voor vlinder eruit komt! We zijn niet die kinderen die ’s morgens vrolijk door het huis heen huppelen, en zingen en springen. Wij zijn helaas nog veel te vaak die mensen die ’s morgens opstaan met al hun piekeren van de nacht ervoor!
En daar zit al een heel stuk in van dat afhankelijk moeten worden als een kind, in dat piekeren. Als een kind zijn zorgjes aan de ouders verteld heeft dat draait het zich vaak om en gaat weer vrolijk verder door het leven. Maar wij doen dat anders bij de Vader. We komen met onze zorgen bij Hem, we vertellen in gebed alles wat we moeilijk vinden, wat ons hart verdrukt, wat ons leven belemmert, alles leggen we voor Zijn troon neer. Pff die last is van onze schouders af! Maar… dan doen we dus niet zoals die kinderen, we draaien ons niet om om vervolgens weer met een rechte rug, zonder lasten, verder te gaan. Nee, we pakken die zorgen weer op! We gaan weer aan de slag om oplossingen te bedenken, oplossingen waar we de hele nacht al over hebben liggen denken en nog steeds niet gevonden hebben. We laten het niet waar we het neer hebben gelegd.
Moet je eens voorstellen: een kind komt bij je, hij vertelt jou zijn probleem, je vertelt hem dat jij het op gaat lossen en vervolgens zie je dat het kind weer verder gaat met zijn piekeren in plaats van weer te genieten van al het moois en goeds dat jij hem gegeven hebt. En dat niet één keer maar keer op keer weer! Voel jij dan dat dat kind jou vertrouwt?
Zo gaat dat ook bij God! Hij wil niet dat we onze problemen weer meenemen, Hij wil dat we Hem vertrouwen! Gaan wij dat ook doen? Gaan we Hem blindelings vertrouwen en geven we Hem daarmee de kans om ons hart te vullen met Zijn liefde en genade in plaats van dat het gevuld zit met onze zorgen? Geven we Hem de kans om ons zo op weg te helpen en ons zo de weg te wijzen die Hij voor ons in gedachten heeft? Vol vertrouwen, in volledige afhankelijkheid! Want Hij is onze Koning, en Zijn Koningskinderen mogen wij zijn! Koningskinderen die volledig mogen leven vanuit Zijn genade, vanuit Zijn liefde, met het oog gericht op Hem en niet op onze aardse problemen!

1. ‘k Ben een koninklijk kind, door de Vader bemind,
En ‘k zal wonen in ‘s Konings paleis.
In die stad nooit aanschouwd, met straten van goud;
Glorievol als een schoon paradijs.

2. ‘k Ben een koninklijk kind, niet slechts dienstknecht of vrind,
‘k Ben gekocht met het bloed van mijn Heer!
En dat bloed geeft mij recht, meer te zijn dan een knecht,
‘k Ben Gods kind, dat verblijdt mij zo zeer.

3. ‘k Ben een koninklijk kind, dat zijn vreugd daar in vindt,
God te loven met juub’lende stem;
Tot ik sta voor de poort, van het hemelse oord,
Waar ik zijn zal voor eeuwig met Hem!

Koor. ‘k Ben een koninklijk kind, door de Vader bemind,
En zijn oog rust zo teder op mij!
Als de daag’raad straks gloort, de bazuin wordt gehoord,
Roept Hij mij om te staan aan zijn zij!

Je mag je Zijn kind noemen, je mag je als Zijn kind voelen, je bent Zijn kind, een kind van de Koning!