Eigen verantwoording!

Vaak worden Christenen als een soort marionetten gezien die alleen maar handelen als God aan de touwtjes trekt. Een totaal verkeerd beeld wordt er op die manier van God neergezet. Want door dat te denken zouden de mensen denken dat we allemaal totaal geen eigen verantwoording meer hoeven te dragen voor alles wat wij in ons leven beslissen. Ik denk dat God juist door onze beslissingen heen Zijn plan volgt. Als je daar heel diep over nadenkt is dat wel heel bijzonder.

God heeft Zijn plan met deze wereld vast staan en toch geeft Hij ons zelf de verantwoording over onze beslissingen. Beslissingen die we met ons hart kunnen nemen of met ons verstand. Beslissingen die we kunnen nemen aan de hand van ons eigen inzicht of het inzicht dat Gods Woord ons geeft. En welke beslissing we ook nemen, God zal die beslissing steeds weer gebruiken in Zijn plan. Als voorbeeld hiervan wil ik het verhaal rond de geboorte van Mozes gebruiken.

We mogen eerst al lezen dat de farao vind dat het Joodse volk veel te hard groeit, hij is bang voor het volk. God gaf Zijn volk die vruchtbaarheid, God hield/houdt van Zijn volk. Maar farao gaat met zijn plannen daar dwars tegen in. Hij vraagt aan de vroedvrouwen, Sjifra en Pua om alle jongetjes te doden. Een beslissing die hij vanuit een angstig hart nam omdat er bij hem geen vertrouwen in God was!

De twee vroedvrouwen, vrouwen uit het Joodse volk, zullen eerst best geschrokken zijn van de opdracht die farao hen gaf. Maar zij vreesden God mogen we lezen in Exodus 1:

5 Ook beval de koning van Egypte de vroedvrouwen der Hebreeuwse vrouwen, van wie de een Sifra heette en de ander Pua: 16 Wanneer gij de Hebreeuwse vrouwen bij de bevalling helpt, dan moet gij goed toezien bij de verlossing; indien het een zoon is, dan moet gij hem doden, maar indien het een dochter is, mag zij blijven leven. 17 De vroedvrouwen echter vreesden God en deden niet wat de koning van Egypte haar gezegd had, maar lieten de jongens in leven. 18 Toen ontbood de koning van Egypte de vroedvrouwen en zeide tot haar: Waarom hebt gij dit gedaan en de jongens laten leven? 19 En de vroedvrouwen zeiden tot Farao: De Hebreeuwse vrouwen zijn niet als de Egyptische; zij zijn sterk: voordat een vroedvrouw bij haar komt, hebben zij al gebaard. 20 En God deed de vroedvrouwen wèl; het volk vermenigvuldigde zich en werd zeer talrijk. 21 En daar de vroedvrouwen God vreesden, gaf Hij haar ieder een gezin. 22 Toen gebood Farao aan zijn gehele volk: Werpt alle jongens die geboren worden, in de Nijl, maar alle meisjes moogt gij laten leven.

Dwars gingen de vroedvrouwen tegen het bevel van de farao in! Farao die (naar zijn denken) overal boven stond werd hier totaal genegeerd! Puur en alleen omdat de vrouwen vanuit hun hart, vanuit hun vertrouwen op God handelden! Ook hier kun je dan weer zien dat al maken mensen beslissingen om tegen Gods plannen in te gaan, God weer andere wegen gebruikt om toch Zijn plannen doorgang te laten vinden. Maar farao vecht door, weer een vechten vanuit een hart dat beheerst wordt door angst! Want hoeveel angst moet je in je hart hebben als je besluit om alle jongetjes die geboren worden te laten verdrinken? Dan kan er alleen maar angst en hoogmoed in je hart zitten, geen liefde en nederigheid! Een vreselijk gebod dat daar uitgevaardigd werd, veel verdriet zal er zijn geweest onder het Hebreeuwse volk. De pijn die daarbij gemoeid gaat kun je zelf lijfelijk voelen als je er over na gaat zitten denken.

Maar ook dan mogen mensen weer zelf beslissen! In het volgende stuk wat we dan lezen in Exodus worden hele mooie beslissingen genomen, besluiten die Gods wegen weer zichtbaar maken! Lees maar even:

Exodus 2
1 Een man uit het huis van Levi huwde een Levitische vrouw; 2 deze werd zwanger en baarde een zoon. Toen zij zag, dat hij schoon was, verborg zij hem drie maanden lang. 3 Maar langer kon zij hem niet verborgen houden; daarom nam zij voor hem een biezen kistje, bestreek het met asfalt en pek, legde het kind erin en zette het in het riet aan de oever van de Nijl; 4 zijn zuster ging op enige afstand staan om te zien, wat er met hem gebeuren zou. 5 Toen kwam de dochter van Farao om in de Nijl te baden, en intussen wandelden haar dienaressen langs de Nijl; zij zag het kistje in het riet en zond haar slavin om het te halen. 6 Toen zij het open deed, zag zij het kind, en zie, het jongetje schreide, zodat zij medelijden met hem kreeg en zeide: Dit is een Hebreeuws kind.
7 Toen zeide zijn zuster tot de dochter van Farao: Zal ik voor u uit de Hebreeuwse vrouwen een voedster gaan roepen, om het kind voor u te zogen? 8 En de dochter van Farao zeide tot haar: Ja. Toen ging het meisje de moeder van het kind roepen. 9 En de dochter van Farao zeide tot deze: Neem dit kind mee en zoog het voor mij, dan zal ik u het u toekomende loon geven. Daarop nam de vrouw het kind mee en zoogde het. 10 En toen het kind groot geworden was, bracht zij het naar de dochter van Farao; en hij werd door haar als zoon aangenomen, en zij noemde hem Mozes, want, zeide zij: ik heb hem uit het water getrokken.

Een stuk hierboven waarin heel veel vertrouwen geschreven staat, vertrouwen richting God! Een zeker weten dat God beschermen zal. Eerst al de beslissing van de ouders van Mozes om hem niet te laten verdrinken zoals de farao geboden had. Dwars tegen geboden in van boven af respecteerden ze het leven dat God had gegeven. Met gevaar voor alles waar de farao hen mee straffen kon namen ze het besluit om hun kind in leven te laten. Onbewust van Gods plannen die Hij met Mozes had waren ze gehoorzaam aan Zijn plannen! Ongehoorzaam aan de farao, gehoorzaam aan God!

Maar dan komt de dochter van de farao! Heel bijzonder wat daar eigenlijk gebeurde. Want het Hebreeuwse volk was dan ongehoorzaam aan de farao maar van zijn dochter zou je dat niet verwachten. Zoals in deze tijd is dat de kinderen een eigen mening vormen en daar ook meestal naar handelen dat was in die tijd niet! Kinderen volgden alles op wat de ouders hen geboden. Maar hier ging dat anders! Hoewel ze wist van de eisen van haar vader, voelde ze gelijk een intens medelijden met dit kleine kindje! Ze zal in het paleis vaak gehoord hebben hoe het Hebreeuwse volk hun volk in feite bedreigde met het groeien, maar toch was er in haar hart geen angst! Nee in haar hart was een liefde, een liefde voor dit Hebreeuwse jongetje! Maar tegelijkertijd was daar ook een groot vertrouwen in haar hart! Want dwars tegen alles in wat haar vader geboden had liet zij het jongetje leven! Ja ze gaf hem zelfs aan zijn moeder mee in het volste vertrouwen dat zij er goed voor zou zijn!

Soms moeten we beslissingen maken in ons leven die anders zijn dan de opvattingen die we vanuit ons gezin, onze kerk/gemeente mee hebben gekregen. We moeten dan onze eigen verantwoording gaan nemen. En ondanks het respect en de dankbaarheid die we richting onze ouders horen te hebben mogen we wel ons eigen hart volgen. Een vrijheid die vaak vreemd is, omdat het vaak niet geaccepteerd word als je er anders over denkt dan waar je mee opgevoed bent. En toch heeft God niet alleen ouders een vrije keus gegeven maar ook de kinderen! En doordat we die eigen keus allemaal hebben gekregen hebben we ook onze eigen verantwoording te dragen of we Gods wil gaan volgen of de wil van de wereld.

Ik ben me er heel goed van bewust dat het voor veel kinderen vaak wel heel moeilijk is om van het stramien van de ouders af te wijken! Ik ben me er ook heel goed van bewust dat het voor ouders vaak heel moeilijk is als kinderen afwijken van jouw gedachten, gedachten waar je zelf waarschijnlijk ook weer mee opgevoed bent. Maar ook hierin mag een vertrouwen groeien! Een weten dat Gods plannen vast staan en dat God door al onze beslissingen heen Zijn plan door laat gaan. Dat houdt ook in dat we een ander mogen respecteren als die een beslissing neemt waar wij zelf onze bedenkingen bij hebben, als diegene die beslissing vanuit een vol vertrouwen op God neemt dan mogen we er ook op vertrouwen dat God in die plannen aanwezig zal zijn met Zijn grote plan!

Met Mozes is het goed gekomen! Hij groeide op tot een geweldig man! Vol vertrouwen hebben zijn ouders gehandeld zoals hun dachten dat God het wilde. Vol vertrouwen heeft ook de dochter van farao gehandeld, bewust of onbewust van Gods bedoelingen, maar toch de juiste weg volgend! Zo mogen wij ook in vol vertrouwen op Hem door ons leven gaan en de weg gaan die Hij met ons voorheeft, ook al loopt die regelmatig anders dan dat van hogerhand (het aardse hogerhand dan) besloten is!

Volg de stem van God, vertrouw erop dat Hij het is die jou stuurt in je beslissingen! Blijf het respect en de liefde houden voor mensen die er anders over denken maar weet wel dat jij je eigen verantwoording mag en moet dragen. Ons wordt niet gevraagd als we eenmaal voor Zijn troon staan wat het geloof was van de mensen om je heen maar God vraagt wel hoe jij in je leven stond!