Liefde krijgen, ontvangen en doorgeven!

In Lucas 6 geeft Koning Jezus ons een aantal ‘regels’ waarna we kunnen leven. Lees maar eerst even mee:

De wet der
liefde
27 Maar tot u, die Mij hoort, zeg ik: Hebt uw vijanden lief, doet wel degenen, die u haten; 28 zegent wie u vervloeken; bidt voor wie u smadelijk behandelen. 29 Slaat iemand u op uw wang, keer hem ook de andere toe, neemt iemand u uw mantel af, laat hem ook het hemd nemen. 30 Vraagt iemand iets van u, geef het hem; neemt iemand het uwe, vraag het niet terug. 31 En gelijk gij wilt, dat u de mensen doen, doet gij hun evenzo. 32 En indien gij liefhebt, die u liefhebben, wat hebt gij vóór? Immers, ook de zondaars hebben lief, die hen liefhebben. 33 Want indien gij goed doet aan wie u goed doen, wat hebt gij vóór? Ook de zondaars doen dat. 34 En indien gij leent aan hen, van wie gij hoopt iets te ontvangen, wat hebt gij vóór? Ook zondaars lenen aan zondaars om evenveel terug te ontvangen. 35 Neen, hebt uw vijanden lief, en doet hun goed en leent zonder op vergelding te hopen, en uw loon zal groot zijn en gij zult kinderen van de Allerhoogste zijn, want Hij is goed jegens de ondankbaren en bozen.
36 Weest barmhartig, gelijk uw Vader barmhartig is. 37 En oordeelt niet en gij zult niet geoordeeld worden. En veroordeelt niet en gij zult niet veroordeeld worden; laat los en gij zult losgelaten worden. 38 Geeft en u zal gegeven worden: een goede, gedrukte, geschudde, overlopende maat zal men in uw schoot geven. Want met de maat, waarmede gij meet, zal u wedergemeten worden.

Deze leefregels zijn ons niet voor niets gegeven. Ook nu zijn die regels nog van toepassing, al zijn er genoeg mensen die ons anders willen doen geloven, omdat we ook nu nog steeds in een liefdeloze tijd leven. Een tijd waarin we veel met onszelf bezig zijn en niet met God en de mensen om ons heen. Want als we deze regels doorlezen dan zien we al gauw dat het in deze maatschappij niet toegaat zoals Jezus hier van ons verlangt!

Over het eerste gedeelte hebben we het al eerder gehad hier, maar eigenlijk wil ik het nu even hebben over het tweede gedeelte. Wees barmhartig, gelijk uw Vader barmhartig is. Als we het woord barmhartig opzoeken in het woordenboek dan vinden we daar het woord: mededogen, medelijden! Dat houdt dus in dat we met de mensen om ons heen begaan moeten zijn, zoals God dat ook met ons is.

En juist in een wereld die zo vol is van mensen die alleen hun eigen ik nog maar zien is dat een moelijk punt. En als we in ons eigen leven kijken dan denk ik dat er veel van ons ontdekken dat we nog wel eens een misser maken op dat punt. We vallen nog wel eens! En wat dan zo mooi is: Op het moment dat wij vallen, als we dat beseffen is Hij daar! Wat onbegrijpelijk, want op het punt dat wij falen faalt Hij nooit! Hij weet dat omdat Hij ons door en door kent! Lees maar mee in Psalm 139:

HERE, Gij doorgrondt en kent mij;
2 Gij kent mijn zitten en mijn opstaan,
Gij verstaat van verre mijn gedachten;
3 Gij onderzoekt mijn gaan en mijn liggen,
met al mijn wegen zijt Gij vertrouwd.
4 Want er is geen woord op mijn tong,
of, zie, HERE, Gij kent het volkomen;
5 Gij omgeeft mij van achteren en van voren
en Gij legt uw hand op mij.
6 Het begrijpen is mij te wonderbaar,
te verheven, ik kan er niet bij.

Hier mogen we lezen dat God ons door en door kent! Dan als je dat beseft dan komt gelijk de verbazing om de hoek kijken! Want waar wij keer op keer vallen, vallen aan de hand van die leefregels die Hij ons heeft gegeven die we net hebben gelezen, daar bij dat vallen is Hij toch steeds weer aanwezig om ons op onze benen weer te zetten. Dat we weer rechtop kunnen gaan staan. Nee niet dat God blij is met ons falen, geenszins want Hij wil niets liever dan dat wij er steeds voor elkaar zullen zijn in alle liefde. Maar God kent ons en weet dat we fouten maken en vol liefde richt Hij ons dan weer op, juist ook als een leerproces naar ons toe! Dat we daarvan leren dat als mensen om ons heen komen te vallen door wat dan ook in het leven dat ook wij klaar staan om deze mensen weer op te richten, een kans van een bestaan gaan geven.

Vaak vragen mensen zich af waarom we steeds weer vallen en waarom God het steeds weer toelaat dat we vallen. Dat eerste gedeelte van de vraag is denk ik heel makkelijk uit te leggen omdat we daar voor de volle 100% de schuld van bij onszelf moeten zoeken. Door niet naar Hem te luisteren, door Zijn stem niet te horen, maken we fouten! Als wij volledig vanuit een besef leven dat Hij het enige antwoord is, dat Hij de enige waarheid spreekt, dat Hij ons als enige de juiste weg wijst, dan is de kans op vallen al een heel stuk kleiner! We blijven natuurlijk wel mensen met onze eigen fouten, een foutloos mens zullen we nooit worden op deze wereld. Dat wij vallen is omdat God ons een eigen wil heeft gegeven, dat was al bij de val van Adam en Eva te zien, ook zij hadden een vrije keus en dat is niet veranderd. Dus voor dat eerste antwoord moeten we echt eens diep in ons eigen hart kijken!

Voor dat tweede antwoord: Waarom laat God het steeds weer toe dat we vallen, mogen we in het het hart van de Vader kijken! We mogen we daar in Zijn hart zien dat God verdriet heeft van ons vallen, maar we mogen ook zien dat Hij juist dat vallen van ons gebruikt om ons weer de dingen te leren. Een verdriet in Zijn hart dat Hij weer gebruikt om ons Zijn grootheid te laten zien.

Hoe kunnen wij die grootheid van Hem nu zien in ons eigen vallen? Als wij die fouten niet zouden zien van onszelf dan zouden we een erg arrogante houding over ons krijgen. Een houding van dat we het zelf wel redden. Maar juist het besef dat wij wel fouten maken kan ons klein en nederig maken waardoor we die grootheid van Hem in Zijn liefde voor ons mogen herkennen. En door die liefde van Hem daarin te herkennen kunnen we die liefde ook gaan voelen! En juist die liefde herkennen en erkennen maakt dat we ons ook open gaan zetten voor anderen. Waardoor we de leefregels van het begin van dit stuk weer makkelijker vanuit ons hart kunnen leven. Zo leert God ons door onze fouten heen dus om een licht, een steun voor anderen te zijn! Zo leren we allemaal dat we puur en alleen door Zijn genade en liefde mensen kunnen zijn met liefde voor elkaar! Zonder Zijn Vaderlijke hand, zonder Zijn Vaderlijke perfecte liefde waren wij niets! Nu mogen we er zijn en weten dat we Zijn liefde mogen ontvangen en doorgeven!
Liefde krijgen, liefde onvangen, liefde doorgeven, een gave van God, een belofte van God, een opdracht van God!