De wedloop.

14 Ik ga recht op mijn doel af: de hemelse prijs waartoe God mij door Christus Jezus roept.

Bovenstaande tekst komt uit de brief die Paulus schreef aan de gemeente van Filippi, een gemeente waar hij een hele nauwe band mee had, een liefdevolle band. Heel duidelijk is dat te merken aan de persoonlijke toon die hij gebruikt in zijn brief aan hun, hij vertelt ze eerlijk wat hij op zijn hart heeft en wat zijn doel is.

Ook in die tijd werd er al volop aan sport gedaan. En vooral daar in die steden in het noorden van Griekenland waren veel renbanen aanwezig. Renbanen van 200 meter lang en 30 meter breed waar een hele groep mensen tegelijk stonden te wachten achter een touw tot de race van start ging. Vol vuur stonden ze daar te wachten in de hoop als eerste weg te zijn en de weg goed te lopen zodat ze als eerste binnen zouden zijn. In zo’n wedloop was het heel belangrijk dat je je oog op het eindpunt gericht hield zodat niets je af kon leiden van je einddoel. Zodat je daar als eerste zou zijn om de prijs in ontvangst te kunnen nemen.

Met zo’n wedloop vergelijkt Paulus het leven ook. We staan allemaal daar op de renbaan, de renbaan van ons leven. Paulus vertelt in deze brief ook dat als hij alles naast elkaar legt hij eigenlijk al door de joodse wet er zou zijn, want alles heeft hij eigenlijk al mee gekregen. Maar Paulus beseft ook heel goed, dat wat volgens de Joodse wetten nodig is dat dat eigenlijk totaal nutteloos is als je Christus niet kent. Lees maar even mee:

1 Voor het overige, broeders en zusters, laat de Heer uw vreugde blijven. Ik heb er geen moeite mee te herhalen wat ik u al geschreven heb; het is voor uw eigen bestwil. 2 Pas op voor die honden met hun kwalijke praktijken, pas op voor die versnijdenis van ze! 3 Wij zijn het die besneden zijn, wij verrichten onze dienst door de Geest van God en laten ons voorstaan op Christus Jezus, niet op onszelf, 4 hoewel ik redenen genoeg zou hebben om op mezelf te vertrouwen. Als anderen menen dat te kunnen doen, dan kan ik dat zeker. 5 Ik werd besneden toen ik acht dagen oud was en behoor tot het volk van Israël, tot de stam Benjamin, ik ben een geboren Hebreeër met de wetsopvatting van een farizeeër 6 en heb de gemeente fanatiek vervolgd. Aan wat er in de wet over gerechtigheid staat, voldeed ik volledig. 7 Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. 8 Sterker nog, alles beschouw ik als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. Omwille van hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus winnen 9 en één met hem zijn – niet door mijn eigen rechtvaardigheid omdat ik de wet naleef, maar door die van God, de rechtvaardigheid die er is door het geloof in Christus. 10 Ik wil Christus kennen en de kracht van zijn opstanding ervaren, ik wil delen in zijn lijden en aan hem gelijk worden in zijn dood.

Voordat God hem op weg naar Damascus in zijn nekvel pakte deed Paulus (Saulus toen nog, genoemd naar koning Saul omdat hij daar een rechtstreekse afstammeling van was) alles wat volgens de Joodse wetten nodig was, maar hij kende God niet! Hij kende de verlossing niet, dus alles wat hij deed was in feite nutteloos en deed er totaal niet toe omdat hij de redding van Koning Jezus nog niet had aangenomen. Die kennis, de kennis van Christus dat werd hem later duidelijk dat was wat hij nodig had! Niet zijn achtergrond, niet zijn goede werken, niet om wat hij zelf deed en kon, maar de kennis over Christus dat was wat hij nodig had!

En die kennis wilde hij ook zo graag aan de wereld laten zien, dat ook de rest van de wereld die kennis zou hebben en zou begrijpen. Dat ze in die wedloop van het leven niet gebonden bleven aan wat hun oorsprong hun bracht maar dat ze in die wedloop van het leven wisten dat alles waar ze voor liepen dat dat voor Hem was! Dat het doel dat ze voor ogen mochten hebben Christus en Zijn verlossing was.

Ook nu mogen we dat doel nog voor ogen hebben. Dat is niets veranderd! Om die wedloop goed te kunnen lopen hebben we het doel nodig maar we hebben ook nodig dat de banden die ons vast kunnen houden, die ons die wedloop zo moeilijk kunnen maken, die banden dat die los gemaakt worden. Banden uit ons verleden waar we mee zitten maar ook zeker die banden waar Paulus over schrijft. Want het is niet zo dat als we van jongst af aan met alle geboden opgegroeid zijn, ons daar altijd netjes aan gehouden hebben dat we er dan zijn! Geenszins, want de wet brengt geen verlossing! De wet kan als een leidraad je helpen in je leven om het goede voor ogen te houden, maar het volgen van de wet kan je nooit bij dat belangrijke einddoel brengen!

Dat einddoel dat alleen bereikt kan worden door Zijn liefdevolle genade aan te nemen! Door Hem werkelijk te leren kennen. En met dat kennen wordt dan niet een oppervlakkig kennen bedoeld maar echt een diep kennen. Een diep besef van alles wat Hij voor ons geleden en gedragen heeft, alles wat Hij ten diepste moest doorstaan om voor ons dat einddoel zichtbaar te maken.

De wet als we die na zouden leven, volledig, dan zouden we leven als heiligen maar niet geheiligd zijn. Als wij Hem leren kennen en beseffen dat we zonder Zijn genade niets zijn dan zullen we beseffen dat we hier nooit als heiligen zullen leven, kunnen leven, maar dat we geheiligd zijn door Zijn vergevende bloed!

Tijdens die wedloop kunnen we dus echt schoon schip gaan maken! We moeten de banden gaan verbreken die ons vastbinden aan het wereldse gebeuren, aan de opgelegde banden door de kerken! Want ook vanuit de kerken wordt nog veel te veel vanuit die bindingen gewerkt. Nee ik zeg niet dat (alle) kerken verkeerd zijn, het enige wat ik hier mee aan wil geven is dat we niet gebonden moeten zijn aan al die regeltjes die in de loop der jaren door mensen opgelegd zijn. Maar dat we weten dat we vrij zijn in Christus! We zijn geen slaven, we zijn Zijn kinderen, gekocht en betaald! We mogen ook als Zijn kinderen meewerken aan Zijn Koninkrijk!

En wat zo ontzettend mooi aan die wedloop is? Die wedloop is zo heel anders dan die wedlopen die daar in het oude Griekenland gehouden werden. Daar was het doel dat ene prijsje die uitgedeeld zou worden, en koste wat het kost moest je daarvoor als eerste binnen zijn. Maar in deze wedloop is het heel anders! Hier krijgt ieder die dat doel voor ogen blijft houden in zijn leven die prijs, de prijs van genade, de prijs van eeuwig leven! En nee er wordt geen wedloop voor gehouden ten koste van je medelopers! In deze wedloop mag je zelfs je medelopers aan blijven moedigen, je mag ze een duwtje in de goede richting geven! Want wat is dat geweldig als we samen richting die streep mogen gaan! Samen struikelend, elkaar weer optillend, elkaar wijzend op dat geweldige eindpunt!

Ga je mee? Loop jij mee in die wedloop? Houd je je blik ook gericht op Hem? Samen mogen we gaan, samen naar dat eindpunt, daar waar de Vader op ons wacht om ons in Zijn armen te nemen en ons de prijs te geven die Hij ons zo van harte gunt!