Het anker.

Als je alleen maar plaatjes gewend bent om te zien van een anker dan kon je als je een anker een keer in het echt ziet wel eens vreemd opkijken! Op plaatjes zie je namelijk dat de grote dwarsbalk die bovenaan zit aan een anker dat die parallel loopt aan het werkelijke anker onderaan. Maar in werkelijkheid zit die dwarsbalk haaks op het anker. Probeer het maar even voor je te zien.

Waarom dat is dat die dwarsbalk haaks op het anker zit? Dat is omdat als het anker naar beneden zakt in het water om zich vast te hechten in de grond dan gaat eerst die zware dwarsbalk naar beneden en gaat plat op de grond liggen. Daardoor kan het uiteinde van het anker in de grond zakken en ligt hij daardoor ook echt verankerd.

Waarom dit verhaal over dat anker? Om jullie duidelijk te maken hoe een verankering gaat, want ook in het geloof is er sprake van een verankering:

Hebreeën 6:

Volharding in de hoop
9 Maar wat u betreft, geliefden, ook al spreken wij zo, wij zijn overtuigd van iets beters, waaraan uw heil hangt. 10 Want God is niet onrechtvaardig, dat Hij uw werk zou vergeten en de liefde, die gij voor zijn naam getoond hebt door de diensten, welke gij de heiligen bewezen hebt en nog bewijst. 11 Maar het is onze begeerte, dat ieder uwer dezelfde ijver blijve betonen tot de verwezenlijking der hoop tot het einde toe, 12 opdat gij niet traag wordt, maar navolgers moogt zijn van hen, die door geloof en geduld de beloften beërven.
13 Want toen God aan Abraham zijn belofte deed, zwoer Hij, omdat Hij bij niemand hoger kon zweren, bij Zichzelf, 14 zeggende: Voorzeker zal Ik u zegenen en zekerlijk u vermeerderen. 15 En zó, door geduld te oefenen, heeft deze het beloofde verkregen. 16 Want mensen zweren bij wie hoger is, en de eed dient hun tot bekrachtiging, als einde van alle tegenspraak. 17 Daarom heeft God, toen Hij des te nadrukkelijker aan de erfgenamen der belofte het onveranderlijke van zijn raad wilde doen blijken, Zich onder ede verbonden, 18 opdat door twee onveranderlijke dingen, waarbij het onmogelijk is, dat God liegen zou, wij, die (tot Hem de) toevlucht genomen hebben, een krachtige aansporing zouden hebben om de hoop te grijpen, die voor ons ligt. 19 Haar hebben wij als een anker der ziel, dat veilig en vast is, en dat reikt tot binnen het voorhangsel, 20 waarheen Jezus voor ons als voorloper is binnengegaan naar de ordening van Melchisedek hogepriester geworden in eeuwigheid.

Die dwarsbalk aan dat anker is een kruisvorm. Dus dat kruis zorgt ervoor dat het anker vast kan liggen, zich vast kan trekken in de grond om alles wat daaraan verbonden is tegen te houden dat het niet te pletter zal slaan tegen de rotsen.

Zo mag je ook het kruis van Christus zien, het kruis van Hem zorgt ervoor dat ons anker vastligt dat alles wat aan Hem verbonden is niet te pletter zal slaan! Hij geeft ons die veiligheid! Door het kruis mogen we weten dat we niet los slaan, dat we zekerheid hebben in Hem! Die zekerheid mag ons zo ontzettend veel kracht geven!

Het anker staat ook symbool voor hoop (zie de symbolen van Geloof, Hoop en Liefde). Hoop is uitzicht hebben. Dus dat anker staat voor uitzicht met zekerheid hebben! Wat een enorme troost mag dat voor ons zijn. We hebben in ons leven vaak hoop nodig, vaak troost nodig. Uitzicht hebben in situaties waarin verlies je het uitzicht nog wel eens wil ontnemen, denk aan het verlies van een dierbare, maar ook ook het verlies van familie door ruzie, het verlies van een huwelijk, het verlies van gezondheid, verlies van ja zelfs geld en goed door bijvoorbeeld inbraak of brand. Verlies kan dan heel intens zijn.

Iedereen verwerkt dat verlies op zijn eigen manier, dat kan door dat we de tranen mogen laten vloeien (ja zeker mag dat want God heeft ons die tranen ook gegeven, ook Hij kent verdriet!), door berusting, door moedeloosheid of zelfs door opstandigheid. Allemaal reacties waardoor blijkt dat we verdriet hebben maar ook reacties waardoor blijkt dat we troost nodig hebben!

Troost is er voor iemand zijn op het moment dat die ander het zo hard nodig heeft. Het is niet altijd een kwestie van woorden maar een arm om iemand heen kan al troost geven. Iemand de hand schudden een blijk van verbondenheid, samen knielen een teken van het samen bij God willen brengen. Troosten is niet een oplossing geven voor het verdriet maar een uitzicht bieden op hoe nu verder! Troosten is vanuit je hart intens die liefde willen geven die die ander zo hard nodig heeft op dat moment.

Mensen die verdriet hebben die willen meestal gekend zijn in hun verdriet, die willen dat anderen hun verdriet begrijpen. Maar wat gaan wij mensen daar vaak de mist mee in! Wij falen daar regelmatig in maar er is een Trooster die nooit faalt! God zelf heeft die Trooster gezonden toen Zijn Zoon terugkeerde naar de Hemel toen stuurde God de Heilige Geest als Trooster voor ons allemaal!

Wat een geweldige troost mag dat zijn! Jouw hart die gevuld is met Gods Geest is dus gevuld met Gods troost voor jou! Nee je hoeft dus niet meer alleen door dat verdriet, je hoeft dat niet meer alleen te verwerken want de Trooster leeft in jou!

2 Korintiërs 1:
Dankzegging
3 Geloofd zij de God en Vader van onze Here Jezus Christus, de Vader der barmhartigheden en de God aller vertroosting, 4 die ons troost in al onze druk, zodat wij hen, die in allerlei druk zijn, troosten kunnen met de troost, waarmede wijzelf door God vertroost worden. 5 Want gelijk het lijden van Christus overvloedig over ons komt, zo valt ons door Christus ook overvloedig vertroosting ten deel. 6 Worden wij verdrukt, het is u tot troost en heil; worden wij getroost, het is u tot een troost, die zijn kracht toont in het doorstaan van hetzelfde lijden, dat ook wij ondergaan. 7 En onze hoop voor u is wèl gegrond, want wij weten, dat gij evenzeer aan de vertroosting deel hebt als aan het lijden.
8 Want wij willen u niet onkundig laten, broeders, van de verdrukking, die ons in Asia overkomen is: bovenmate en boven vermogen hebben wij een zware last te dragen gehad, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten; 9 ja, voor eigen besef achtten wij ons als ter dood verwezen, opdat wij niet op onszelf vertrouwen zouden stellen, maar op God, die de doden opwekt. 10 En Hij heeft ons uit zulk een groot doodsgevaar verlost en zal ons verlossen: op Hem hebben wij onze hoop gevestigd, [dat] Hij ons ook verder verlossen zal, 11 terwijl ook gij ons te hulp komt met uw voorbede, opdat uit veler mond voor de genade, ons geschonken, veelvuldig dank gebracht worde voor ons.

God troost! Dat doet Hij Zelf door in ons te zijn, door ons uitzicht te geven! Maar Hij gebruikt ons mensen daar ook voor! Ja ook jou heeft God nodig om Zijn kinderen te troosten. Veel mensen vinden het moeilijk om anderen te troosten, vaak komt er een stuk eigen verdriet bij kijken maar ook een stuk radeloosheid met het verdriet van die ander. Maar net zo goed God de Trooster in het hart heeft gezonden van hen die verdriet hebben heeft Hij ook de Trooster gezonden in jouw hart om een ander te kunnen troosten, je staat er dus niet alleen voor! Gebruik die gave van de Geest, wees er voor die ander!

Maar sta ook zelf open voor troost, want God heeft Zijn Trooster ook voor jou gestuurd, Hij die jou troosten wil in die diepten van je leven! Hij die de Trooster als anker heeft gegeven voor jou zodat ook jij niet te pletter zult slaan tegen de rotsen! Hou je vast aan dat kruis, hou je vast aan het anker van de hoop!

Nee Hij laat Zijn kinderen niet los, ook jou niet!