Ik vindt deze zo indrukwekkend mooi.

Wouter

Jullie stellen toch niet god bóven je ouders hè? Wand ik neem aan dat iedereen die ouders heeft, zich, in principe, niet alleen hoeft te voelen. Tenzij je band met je ouders verbroken is om wat voor rede dan ook. Dán pas zou ik het kunnen begrijpen dat je dat figuur in iets of iemand anders zoekt, in dit geval jullie god.

Ik kwam op deze vraag omdat er gezongen werd: geef mij een huis en dat heb je dus al als je het geluk mag hebben liefhebbende ouders (of familie) om je heen mag hebben!

Hij is echt geweldig!

Sijtske, God staat boven ALLES, dus ik heb hem ook lief boven alles! Dus ook boven ons gezin, onze ouders, boven iedereen die we lief hebben! Hem komt ook alles toe! En misschien klinkt dat in jouw oren dan vreemd maar hoe dankbaar ik Hem ook ben voor al die lieve mensen om mij heen, mensen waar ik ontzettend veel van hou en die ik het liefst nooit zou missen, Hij staat daar wel boven. Omdat Hij mijn Vader is! Ja ik heb een aardse vader en moeder, maar mijn Hemelse Vader is mijn echte Vader! Hij heeft alles voor ons over gehad, Zijn liefde voor Zijn kinderen is zo geweldig groot! Hij heeft ons hier een aards thuis gegeven, maar als we om ons heen kijken zien we ook dat veel mensen van dat aardse thuis niet veel terecht brengen. Veel kinderen raken teleurgesteld, voelen zich niet geliefd, raken emotioneel, geestelijk, lichamelijk beschadigd. Maar God zorgt altijd voor Zijn kinderen, bij Hem zijn we altijd veilig, Zijn liefdevolle armen zullen ons altijd beschermen, bij Hem zijn we altijd thuis! Ja ik kan echt niet anders zeggen dan dat Hij mij boven alles gaat! Maar daarbij wil ik ook zeggen dat ik God heel dankbaar ben voor alle lieve broers en zussen die Hij aan ons gegeven heeft, broers en zussen waar je mee op deze wereld samen mag zijn, samen mag delen, samen mag genieten, samen Hem eren en prijzen, samen zijn.

Ik blijf hopen dat ook jij dat gevoel zult gaan ervaren Sijtske!

Liefs en Gods zegen,
Diana

Ik zal nog eens iets vertellen, iets wat mij eigenlijk het laatste zetje heft gegeven om mijn oude pad weer te gaan volgen....:

Kinderen weten wat goed voor hun is, kinderen sspreken de waarheid, kinderen nemen niet alles zomaar voor waar aan en leven op gevoel. Toen ik begon te twijffelen op mijn geloofs pad kwam er, tijdens de kinderdienst/(zondagsschool) bij de kids van 4 tot 6 een jochie 5 naar me toe in tranen omdat hij wel wilde geloven in god, maar hij niks voelde en papa en mama hielden meer van Jezus dan van hem, dat hadden ze gezegd en waarom zeggen papa en mama, dat god bestaat en dat ik mijn best moet doen geen "verkeerde" dingen te doen en hij vertelde dat papa en mama zijden dat ze god liever vonden dan wie dan ook op aarde én dát vond hij het ersgste, achgosh, wat zat dat kereltje onbedaarlijk te huilen, ik kon alleen maar troosten. Maar hij had gelijk, ik hoorde ook constant dat iedereen gods liefde boven alles uitsteeg en dat ook wij god boven alles zouden moeten stellen, ik snapte dat ook al niet. Hij zij dat mama verteld had dat, als hij verdrietig was, hij moest bidden dat god hem weer blij zou maken, maar als hij bad voelde hij niks. En hij kon god ook niet zien en dat verwarde hem ook. En toen gingen mijn ogen écht open, wat dat jochie daar vertelde was hetgene waar ik eigenlijk probeerde voor mezelf te verwoorden! Ik pakte dat jochie op schoot en knuffelde hem, wel bijna 2 uur lang, en vertelde hem dat er niemand liever was dan hij en dat het meest waardevolle was op de hele wereld en daarbuiten!!!
Dit bedoel ik dus met dat abstracte, kinderen snappen dat ook niet, die moeten voelen, horen ruiken, proeven, dan geloven ze pas. Óf je hebt juist kinderen die té goed gelovig zijn, maar over het algemeen, als je het kinderen op de man af zou vragen, geloven ze in principe alleen maar omdat papa en mama het ook doen!
Dat jochie zal me altijd bijblijven, dat jochie was zó slim, hij dacht zélf na en nam niet alles wat hij hoorde zomaar aan! Als ik weer eens twijffel over iets, dan denk ik aan dát jochie en weet ik weer waar ik sta!!!!!

Helaas weet ik niet wat er van dit sterke joggie geworden is. Maar hij staat voor mij symbool voor mijn keuzes! Hopelijk heeft hij zelf ook de juiste keuze gemaakt in zijn leven.
Waarom dit jochie naar mij kwam is me een raadsel, maar ik zie het als een eer en een teken! Ik luisterde niet naar mijn eigen onderbewuste dus moest het maar op een andere manier... ;-)

Ik denk dat ik hier niet veel aan toe hoef te voegen en dat kinderen heel goed weten wat ze moeten doen om zich goed te voelen, je zag het aan mij toen ik een klein meisje was, dat verhaal ken je, maar dit jochie zecht ook genoeg, tenminste dat hoop ik....

Blessed Be!

Lieve Sijtske,

Dat we God liefhebben boven alles wil niet zeggen dat we minder dan niet Christenen van onze kinderen en zo houden! Ik denk zelfs dat we nog meer van ze kunnen houden dan een ander, dat klinkt misschien wel arrogant maar zo bedoel ik dat niet! Wat ik ermee bedoel te zeggen is: Wij hebben God leren kennen, we voelen Zijn geweldige liefde en die liefde die vult ons hart! Waardoor we ook vanuit die liefde gaan leven, en die liefde door gaan geven! Je leert als je God leert kennen heel anders lief te hebben, die liefde gaat veel dieper. Als mensen mij dit zeg maar twee jaar terug gezegd hadden dan had ik ze wel vreemd aangekeken hoor, ik had er werkelijk niets van begrepen! Maar nu weet ik dat ze toen de waarheid tegen mij gesproken zouden hebben! En ik hoop Sijtske dat ook jij dat op een gegeven moment kunt zeggen en dat je hoopt dat dat jongetje het anders is gaan zien dan toen hij 5 was!

Liefs en Gods zegen,
Diana

Okay, nu kan ik me definitief niet meer verplaatsen in jullie, het spijt me.
Kep mijn best gedaan, maar mijn gedachtegangen druisen volledig in in die van jullie.

Het ga jullie goed!
Sijtske