Er als een berg tegenop zien…

Leven in oprechtheid. Een zinnetje waar we eigenlijk allemaal aan zouden moeten voldoen. Een zinnetje waar geen van ons allen aan voldoet! Ik denk dat we daar allemaal gewoon eerlijk in kunnen zijn en inzien dat we allemaal onze fouten hebben gemaakt in ons leven en ons dat ook zeker bewust zijn. Soms zijn die fouten in ons leven bewust gemaakt en soms gebeurt het ook dat je achteraf ziet dat je fout bent geweest.

Maar hoe gaan we daar dan mee om? Als je voelt dat je iemand hebt benadeeld op wat voor manier dan ook, blijf je dat dan voor jezelf houden of ga je daar mee naar die persoon toe en zeg je eerlijk dat je een fout hebt gemaakt? Voor ons mensen is dat vaak geen gemakkelijke stap, we zijn nou eenmaal niet allemaal geneigd om ons ongelijk maar gelijk toe te geven. Toch kunnen dit soort dingen ons eigen leven en het leven van anderen flink in de tang nemen. Het kan een schaduw leggen over alles wat we doen en wat die ander doet. Het contact kan er zelfs door verstoord worden.

Als we de Bijbel erop na slaan dan kom je ook verschillende keren in Gods Woorden situaties tegen waarin schuld beleden moet worden. Als we eerst in de brief van Jakobus lezen hoe we eigenlijk hiermee om moeten gaan dan wordt het denk ik, hoop ik, allemaal al een heel stuk duidelijker voor ons allemaal.

Jakobus 5:
16 Belijdt daarom elkander uw zonden en bidt voor elkander, opdat gij genezing ontvangt. Het gebed van een rechtvaardige vermag veel, doordat er kracht aan verleend wordt.

Twee kleine regeltjes, twee regeltjes van enorme waarde. Twee regeltjes die in ons hele sociale leven een belangrijke wegwijzer kunnen en mogen zijn. Als eerste staat daar toch heel duidelijk: Belijdt daarom elkander uw zonden! De eerste belangrijke stap hierin is dus dat we elkaar onze zonden belijden. Veel mensen denken dat het voldoende is als ze alleen die zonde die ze gedaan hebben aan God belijden (en dat is zelfs al vaak een hele stap) maar hier lezen we toch heel duidelijk dat het belangrijk is om elkaar de zonde te belijden.

Dit heeft een paar redenen waarom dit zo ontzettend belangrijk is. Niet alleen voor diegene die je je zonde belijdt. Voor hem/haar is dit een kans om te vergeven. Een belangrijke stap in het hele proces vaak van verwerken van wat er is gebeurd maar ook een belangrijke stap voor die ander om te voelen dat diegene dus wel het juiste voor ogen had. Het kan een bevrijding zijn voor die ander als jij je zonde belijdt.

Maar ook voor jezelf is het een hele belangrijke stap om die zonde die je hebt begaan te belijden. Ten eerste laat je daarmee zien dat je ook je eigen hart onderzocht hebt en inziet dat jij ook fouten kunt maken. Het geeft je dat menselijke gezicht wat in deze wereld vaak bedekt wordt, mensen moeten superieur zijn en daar mag geen enkel foutje ontdekt worden. De wereld verhardt en de mensen bedekken steeds verder hun fouten, hierdoor ontstaat er een situatie dat mensen nooit meer voor hun fouten uit durven te komen. Waardoor je het gevaar loopt dat alles gewoon gevonden moet worden omdat niemand meer toe durft te geven iets verkeerd te hebben gedaan.

Daarbij is het voor je zelf bij het het belijden van je zonden zo dat wanneer jij toe durft te geven dat je iets verkeerd hebt gedaan, dat anderen jou er dan ook bij kunnen helpen om niet weer in die zelfde valkuil te vallen. Hoe vaak gebeurt het niet dat wanneer mensen iets hebben gedaan wat niet door de beugel kon en het niet uitgesproken wordt dat ze het gevoel krijgen er de volgende keer ook wel weer mee weg te kunnen komen. Er ontstaat een opstapeling van fouten die we eigenlijk niet zouden moeten willen hebben.

Maar het allerbelangrijkste is denk ik dat er zo ook een weg vrij komt richting de Vader. Door te belijden is er ook ruimte om samen om vergeving te gaan vragen daar voor. We lezen dat heel duidelijk in het tweede gedeelte van de tekst die ik hier bovenaan neer heb gezet uit Jakobus: Het gebed van een rechtvaardige vermag veel, doordat er kracht aan verleend wordt. Het is het gebed van de rechtvaardige die gehoord word door de Vader. Dat gebed heeft kracht! Door die ander de kans te geven samen met jou te bidden mag er vergeving ook zijn door de Vader. Samen kun je dan daarin naar Hem toe groeien maar ook weer richting elkaar.

En dan staat er nog zo heel mooi tussenin: opdat gij genezing ontvangt! Dit gedeelte van deze brief van Jakobus wordt gebruikt bij de ziekenzalving. Veel mensen hebben daardoor het idee dat deze gehele tekst dan ook alleen maar duidt op de lichamelijke genezing en dat het vergeving vragen ook enkel en alleen met die lichamelijke genezing te maken heeft. Maar we moeten denk ik niet vergeten dat er niet alleen een lichamelijke genezing mogelijk is maar ook zeer zeker een geestelijke genezing. Een genezing in ons denken en ons doen.

Als we hierbij de gelijkenis halen van de verloren zoon dan zien we daarin ook een belijdenis van schuld door de jongste zoon. Niet alleen een belijdenis naar zijn vader maar ook naar God.

Lucas 15:
17 Toen kwam hij tot zichzelf en zeide: Hoeveel dagloners van mijn vader hebben brood in overvloed en ik kom hier om van de honger. 18 Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u, 19 ik ben niet meer waard uw zoon te heten; stel mij gelijk met een uwer dagloners. 20 En hij stond op en keerde naar zijn vader terug. En toen hij nog veraf was, zag zijn vader hem en werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem. 21 En de zoon zeide tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u, ik ben niet meer waard uw zoon te heten.

Deze jongen was zich heel goed bewust van het feit dat hij een foute keuze in zijn leven had gemaakt. Iets wat ook wij regelmatig in ons leven tegen zullen zijn gekomen. En als je dan ziet dat die jongen bereid is naar zijn vader te gaan en toe te geven dat hij die verkeerde keuze had gemaakt, ja zelfs te zeggen dat hij gezondigd had tegen zijn vader en tegen God, dan zie je daar ook een genezing! Geen lichamelijke genezing, maar wel een geestelijke genezing bij deze jongen! Hij weet dat hij terug mag komen, hoe dat maakt hem niet uit, maar hij weet dat hij die stap kan en mag maken. Dat die vader daar staat is een geweldige blijk van zijn liefde voor zijn kind. Een teken dat hij die schuldbelijdenis van zijn zoon van harte aanneemt. Daardoor kan er herstel zijn! En dat herstel is er nodig, ook nu nog in onze levens!

Ook wij moeten zowel die zoon als die vader kunnen zijn in ons leven! Ook wij moeten het aandurven om die stap te maken om vergeving te vragen, maar ook moeten wij daar kunnen staan en liefdevol onze armen uit kunnen strekken als iemand echt van harte vergeving vraagt! En misschien is dat juist nog wel het moeilijkst van allemaal! Die stap nemen om vergeving te vragen is vaak al een ellenlange weg die we af moeten leggen, maar daar staan en vergeving geven is helaas voor de meesten een nog moeilijker stap.

Het kan soms ontzettend moeilijk zijn voor mensen om te kunnen vergeven. Dit kan verschillende redenen hebben.
• Ten eerste natuurlijk omdat die ander je echt veel pijn heeft gedaan, een reden die we allemaal heel goed kunnen begrijpen. Maar ondanks alle pijn mogen we toch ook steeds weer beseffen dat vergeven ook bij ons zelf tot genezing kan werken. Daarbij moeten we niet uit het oog verliezen dat we zelf nooit uit onszelf schuldenvrij kunnen zijn, zonder Zijn vergeving waren wij immers ook niets?
• Ten tweede omdat veel mensen liever in de pijn van het zielig zijn blijven hangen. Die slachtofferrol past ze het best, beter dan de vergevende rol. Met deze houding kan veel kwaad worden aangericht. Mensen blijven liever hangen in het hele pijnvolle gebeuren dan dat ze een stap willen doen naar genezing van zowel hunzelf als degene die fout is geweest richting hun. Het gevaar is dan dat er een enorme verbittering ontstaat die het hele leven door kan blijven werken. En verbittering leidt tot afstand tussen jou en God. Dit omdat door verbittering liefde verdwijnt.
• En als derde heb je nog een groep mensen, die groep waar we in het begin al over hadden eigenlijk, die groep die zo weinig van zichzelf bewust is dat ze het gevoel hebben dat zij nooit in staat zijn enige fout te maken. Ze voelen zich superieur boven iedereen en alles, ja zelfs tegenover God! Deze groep zal dan ook niet in staat zijn zich te herkennen in die ander die zijn schuld wil belijden. Een uiterst arrogante houding die voor een ander ontzettend moeilijk is om mee om te gaan.

Toch blijft het belangrijk dat we onszelf daar heel goed bij in de gaten houden. We mogen best eens heel eerlijk naar onszelf kijken en gaan zien bij welke van de drie groepen wij misschien wel horen. Dat kan hard en confronterend zijn! Maar oh zo belangrijk om onszelf te leren kennen. Door eerlijk naar onszelf te kijken kunnen we ook met Zijn hulp gaan werken aan onze houding. Alle drie de houdingen zijn te veranderen! Ieder mens die wil leven zoals Koning Jezus leefde is in staat om van deze drie richtingen af te wijken en Zijn spoor te gaan volgen.

Het is een kwestie van keuzes maken in je leven, zowel het vergeving vragen als het vergeving geven. Keuzes die echt niet onmogelijk zijn om die goed te maken. Hij is er en wil jou daarin bijstaan om te kiezen voor wat goed is! We mogen elkaar daar ook in bij staan. Struikel jij ergens over als het gaat om vergeving vragen of vergeving geven? Weet jij er niet goed raad mee? Weet dan dat er mensen zijn die jou daarbij willen helpen, in jouw eigen omgeving waarschijnlijk maar als dat niet wil dan zijn we hier bij ETF altijd bereid om jou hierbij te helpen. Samen mogen we door Zijn kracht naar oplossingen zoeken! Kom gerust met je vragen, je hoeft het niet alleen te doen!

Zijn liefde zal zichtbaar in ieder van ons worden als we die stap in het vergeven kunnen gaan maken! Die liefde zal weer harten mogen raken! Geweldig hoe Gods liefde ons mensen dichterbij elkaar en vooral bij Hem zal brengen! Je staat er niet langer meer alleen voor!